کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٦٥ - يادكرد بيمارى و وصيت و وفات آن حضرت

آبى بيار تا غسل كنم، من رفتم و آوردم، غسلى فرمود كه بهتر از آن نديده بودم، بعد از آن گفت جامه مرا بيار، آوردم، پس پوشيد بازگفت كه: مرا بر فراش بخسبان بر وجهى كه روى من بقبله باشد، آنچنان كردم فرمود كه: باز پرداختم از خود اكنون جامه را از تن من بر مدار كه جان را بحق تسليم كردم، بعد از آن دست راست خود را در زير سر نهاد و روى بقبله كرده درگذشت، در آن اثنا أمير المؤمنين (ع) آمد كه ما فرياد و فغان ميكرديم حال را از ما پرسيده من گفتم كيفيت حال را فرمود كه: پس در اين هنگام كشف جامه‌اش نبايد كرد پس برداشتند او را با جامه‌اش دفن كردند.

مؤلف رحمه اللَّه ميفرمايد كه: اين حديث را ابن بابويه رحمه اللَّه روايت كرده بر اين وجه كه ملاحظه كردى، و أحمد بن حنبل نيز در مسند خود باين طريق روايت ميكند مرفوع بام سلمى كه او روايت كرده اين چنين با وجود اتفاق شيعى و سنى در اين حديث كه او خود را غسل داد و فرمود كه:

جامه‌اش آوردند و خود را در آن پيچيد و گفت: اين جامه را از من برندارند و مرا چنين دفن كنند كه من خود غسل خود كردم.

حكم بر خلاف ابن امرى عجيب است زيرا كه فقهاى طريقين تجويز نكرده‌اند دفن را مكر بعد از غسل مگر در چند موضع كه اين از آن موضع نيست كه اين حديث را روايت كرده‌اند، و معلل نساخته‌اند، و مسأله فقهيه آن را ذكر نكرده‌اند، و تنبيه ننموده‌اند بر جواز و منع آن، و شايد