کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤١١ - برخى از حالات و كلمات و مواعظ آن حضرت

مأمون ابتداى سخن كرد و گفت: چه مقدار دين گذاشته ابو جعفر؟ گفتم: بيست و پنج هزار دينار، گفت حق تعالى بگذارد دين او را بكه وصيت كرده؟ گفتيم: به پسرش كه او را يحيى ميگويند و در مدينه است، گفت كه: او در مدينه نيست و در مصر است و ما ميدانيم كه آنجا است و ليكن نميخواهيم كه اعلام كنيم كه او از مدينه بيرون آمده تا بد نيايد او را اين، چون ايشان بواسطه خروج بر ما علم بكراهت ما دارند.

و على بن جعفر راوى حديث بود طريق صواب داشت و با ورع تمام و فضل بسيار بود و ملازم برادر بزرگوارش موسى بن جعفر بود (ع) و روايت بسيار از برادر كرده.

و عباس بن جعفر فاضل و بزرك بود.

و موسى بن جعفر (ع) بزرگترين اولاد أبى عبد اللَّه بود (ع) از روى قدر و اعظم ايشان از روى محل و رتبت، و آوازه او زياده بود از همه برادران، و در آن زمان كسى از او أسخى و أكرم نبود، او أعبد و أورع و أعلم و أفقه أهل زمان خود بود، و اجتماع شيعه پدرش بود بر امامت او و تعظيم حق و تسليم امر او، و روايت كنند از پدر بزرگوارش صادق (ع) نص بر امامت او، و اشارت او بسوى وى بخلافت، و اخذ كرده‌اند از او معالم دين خود را، و روايت كرده‌اند از او آيات و معجزات آنچه قطع كرده مى‌شود بر حجت او، و صواب قولست بر امامت او- اين آخر كلام شيخ مفيد است رحمه اللَّه.

[برخى از حالات و كلمات و مواعظ آن حضرت‌]

و حافظ ابو نعيم رحمه اللَّه آورده كه: از ايشان است امام ناطق و زمام سابق أبو عبد اللَّه جعفر