کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٣٧ - ذكر طرفى از اخبار برادران آن حضرت

لشكر من، بعد از آن زيد از آنجا بيرون رفت و ميگفت كراهت نكردند هيچ قومى هرگز حر سيوف را الا كه ذليل شدند، پس از شمشير نبايد ترسيد، و چون زيد بكوفه اجتماع نمودند اهل او با وى و بر آن اجتماع نمودند تا بسيارى بيعت كردند او را بر حرب، بعد از آن آن جماعت نقض عهد كردند و در وقت جنك او را بدست دشمن دادند و او را شهيد كردند رحمة اللَّه عليه، و چهار سال در ميان خود در كوفه بردار كردند و منكر نشد هيچ كس آن حالت را از ايشان نه بدست و نه بزبان.

و چون او كشته شد و اين خبر رسيد به أبى عبد اللَّه جعفر بن محمد الصادق (ع) بغايت ملول شد چنانچه أنين و ناله كرد براى او، و تفرقه فرمود از مال خود در ميان عيال آن كسان كه با زيد كشته شده بودند از اصحاب زيد مبلغ يك هزار دينار طلا، و اين را ابو خالد واسطى روايت كند كه ابو عبد اللَّه (ع) يك هزار دينار تسليم من كرد و أمر فرمود مرا كه قسمت كنم من آن را در ميان عيال آن كس كه با زيد كشته شده، من آن را قسمت كردم بعيال عبد اللَّه بن زبير كه برادر من فضيل الريان آن را رسانيده بود بوى چهار دينار رسيده بود باو.

و مقتل زيد در روز دوشنبه دوم ماه صفر بود در سال صد و بيستم از هجرت و در وقت قتل او چهل و دو ساله بود.

و حسين بن على بن حسين مردى بود با ورع و فاضل و حديث بسيار روايت كرده از پدر بزرگوار خود على بن حسين (ع)، و عمه خود فاطمه دختر امام حسين و برادرش أبو جعفر (ع) و روايت كند احمد بن عيسى كه او گفت كه: پدر من گفت كه: ديدم حسين بن على بن حسين را