کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٣٥ - ذكر طرفى از اخبار برادران آن حضرت

روايت كند حسين بن زيد كه من ديدم عم خود را عمر بن على بن حسين كه شرط ميكرد بر كسى كه ميخريد صدقات على را (ع) آنكه رخنه ميكرد در ديوار چنين و چنان رخنه، و منع نميكرد كسى را كه در آيد و از آن بخورد.

و روايت كند عبد اللَّه بن جرير القطان كه من شنيدم از عمر بن على بن حسين كه ميگفت كه مفرط در دوستى ما مثل مفرط است در بغض ما، ما را حقى است بسبب قرابت ما برسول اللَّه ٦، و حقى است كه حق تعالى بما كرامت كرده، پس هر كه ترك كند آن را حقى عظيم ترك كرده، فرود آريد ما را بمنزلى كه حق تعالى ما را بآنجا فرود آورده. و مگوئيد در حق ما چيزى كه در ما نباشد، اگر عذاب كند حق تعالى ما را پس بواسطه گناهان ما است، و اگر رحمت نمايد بواسطه رحمت و فضل اوست.

و زيد بن على بن حسين عين برادران بود بعد از أبى جعفر (ع) و أفضل ايشان بود و مردى بود عابد با ورع و فقيه و سخى و شجاع، ظهور كرد بسيف امر بمعروف ميفرمود و نهى از منكر مينمود و طلب خون امام حسين (ع) ميكرد.

ابو جارود زياد بن منذر گويد كه: من بمدينه آمدم از هر كس كه سؤال ميكردم از زيد بن على ميگفتند مرا كه: او حليف قرآن است.

روايت كند هشام كه من پرسيدم خالد بن صفوان را از زيد بن على و او حديث كرد ما را از او گفتم: كجا با وى ملاقات كرده؟ گفت: به رصافه، گفتم: چه نوع مردى بود؟ گفت: آنچه من ميدانم آنست كه گريستى از خشيت الهى تا بياميختى اشك او بمحاسن او