کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٣١ - در ذكر ولادت و نسب و اسم و كنيه و برخى از مناقب و اخبارى كه از آن حضرت نقل شده است

و معاوية بن عمار ذهبى گويد كه: از محمد بن على (ع) سؤال كردند كه حق جل و علا فرموده كه‌ فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‌ ايشان چه طايفه‌اند؟ فرمود كه: أهل ذكر مائيم و روايت ميفرمود آن حضرت اخبار پيشينيان و اخبار انبيا : و مردم مينوشتند از او مقاصد را، و فرا ميگرفتند از او سير و سنن را، و اعتماد ميكردند بر او در مناسك حج، و روايت ميفرمود از پيغمبر ٦ و مينوشتند از او تفسير قرآن را، و روايت ميكنند از آن حضرت خاصه و عامه اخبار را و مناظره ميفرمود كسى را كه وارد ميشد بر او از اهل فكر و نظر و حفظ ميكردند از او مردمان بسيار از علم كلام.

و روايت كند زهرى كه هشام بن عبد الملك حج كرد و در آمد در مسجد و تكيه كرده بود بر دست سالم كه مولاى او بود و محمد بن على بن حسين (ع) در مسجد بود، سالم گفت بوى كه: اى فلان اين محمد بن على بن حسين است، گفت: اينست كه بفتنه مى‌افتند أهل عراق بواسطه او؟ گفت: بلى، گفت: برو پيش وى و بگو كه فلان كس ميگويد كه: چه خواهند خورد مردمان، و چه خواهند آشاميد تا قطع و فصل ايشان بشود در روز قيامت؟ آن حضرت فرمود كه: حشر كنند مردمان را بر زمينى كه مثل قرص نقى پاك باشد و در او انهار متفرقه باشد ميخورند و مى‌آشامند تا فارغ شوند از حساب، هشام چون ديد كه آن حضرت فايز شد باين جواب گفت: اللَّه اكبر برو و بگو كه درماندگى ايشان ايشان را باز نخواهد داشت از اكل و شرب در آن روز؟ آن حضرت فرمود كه: اهل دوزخ با وجود شغل بآتش ايشان را از آن باز نميدارد و گويند كه‌ أَفِيضُوا عَلَيْنا مِنَ الْماءِ أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ‌ يعنى اهل دوزخ از بهشتيان در خواهند و توقع كنند كه بريزيد بر ما از آب بهشت آن مقدار كه تشنگى ما را ببرد يا بدهيد ما را از آنچه‌