کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٩٩ - آنچه در سجده خود در مسجد كوفه مىگفت و برخى اخبار حضرت

گويند كه: اگر نادانى بما سخنى ناملايم مى‌گفت ما حلم را پيشه مى‌كرديم، و چون كسى بر ما ظلم ميكرد صبر را كار ميفرموديم و چون كسى جريمه ميكرد از او عفو نموديم، ملائكه گويند كه: درآئيد ببهشت كه نيكو است اجر عمل‌كنندگان، بعد از آن منادى ندا كند كه أهل صبر برخيزند، بعضى از مردمان برخيزند و همچنان گويند كه برويد ببهشت عنبر سرشت، و ملائكه بايشان رسند و مثل آنچه مذكور شد از ايشان پرسند ايشان گويند: ما أهل صبريم گويند كه: صبر شما بر چه بود؟ گويند كه:

صبر كرديم بر طاعة اللَّه و حبس نفس نموديم از معصية اللَّه، ملائكه گويند كه: برويد ببهشت كه نيكو است مزد كاركنندگان، بعد از آن ندا كند منادى كه برخيزند همسايگان الهى كه در دار او بودند، بعضى برخيزند از مردم و ايشان اندك باشند، پس گويند كه برويد بجنت، فرشتگان با ايشان ملاقات كنند و همان پرسند كه همسايگى شما با خداى تعالى چگونه بود در دار او؟ گويند كه: ما زيارت ميكرديم مردان حق را در راه خداى تعالى و بذل مينموديم در راه حق جلا و علا، گويند: برويد ببهشت كه نيكو است مزد نيكوكاران.

و مرويست از آن حضرت كه تارك امر بمعروف و نهى از منكر همچو اندازنده كتاب الهى است در پس پشت مگر آنكه ترسد نوع ترسيدنى، از آن پرسيدند؛ فرمود كه: ترسد از جبار ستم كار كه تعجيل نمايد در عقوبت او يا طغيان كند در تعذيب او.

و ديگر آن حضرت فرمود كه: هر كه كتمان كرد بعلم خود احدى را يا اخذ علم او از براى شرى باشد هرگز از آن علم فايده نبيند.

و از زهرى مرويست كه رفتم بخدمت على بن حسين (ع) فرمود كه: يا زهرى در چه كارى؟