کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٩٧ - آنچه در سجده خود در مسجد كوفه مىگفت و برخى اخبار حضرت

زهرى گويد كه: من حديث كردم على بن حسين را (ع) بحديثى چون فارغ شدم تحسين فرمود و بارك اللَّه گفت و فرمود كه: اين چنين شنيده‌ايم گفت پس گفتم آيا نمى‌بينى كه من حديث كنم كه تو أعلم باشى بآن حديث از من، فرمود كه: چنان مكن كه از علم نيست چيزى را كه ندانى زيرا كه معنى علم آنست كه معلوم باشد.

و گويند كه: نام مادر آن حضرت سلامه بوده و كنيتش أبا محمد، و ابو نعيم گويد وفاتش در سال نود و دوم بوده، و بعضى از اهل او گويند در سال نود و چهارم چنانچه مذكور شد و مرويست كه على بن حسين (ع) در دعاى خود ميفرمود كه‌

اللهم من انا حتى تغضب على فوعزتك ما يزين ملكك احسانى و لا تقبحه اساءتى و لا ينقص من خزائنك غناى و لا يزيد فيها فقرى‌

اين آخر كلام جنابذى است حافظ أبو نعيم در حليه آورده كه از طبقه تابعين على بن حسين بن على بن ابى طالب است (ع) كه او زين عابدين و منار قانتين و عابد و في و جواد حفى است و گفته ميشد كه تصوف حفظ وفا است گفت كه: على بن حسين (ع) نميزد هرگز شتر خود را از مدينه تا بمكه، آورده‌اند كه آن حضرت‌