کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٧٩ - ذكر طرفى از اخبار حضرت على بن الحسين(ع)

كه وجه و روى او در ميان بهشت و دوزخ باشد كه اميد ثواب آن كشد و خوف عقاب آن برد، و آزاد فرموده بود از مال خالص خود هزار رقبه مملوك را در طلب رضاى حق تعالى و از جهت نجات از نار كه حصول آن از رنج دست و عرق جبين مباركش بود، و قوت اهل او زيت و سركه و خرما ميبود، و لباسش غير كرباس نميبود، و چون از آستينش چيزى دراز بودى بمقراض ببريدى و كسى أشبه نبود از ولد و اهل بيت در لباس بوى از على بن حسين (ع)، و چون داخل شدى بروى پسرش أبو جعفر محمد الباقر (ع) او را مشاهده فرمودى در عبادت كه هيچ كس را بآن حد و مرتبه نديده بودى، ميديد او را كه رنگ مباركش زرد گشته از بيخوابى، و چشم مباركش چرك گرفته از گريه و پيشانى بالا آمده از سجود، و پرهاى بينى گسسته و قدمها و ساقهاى مباركش ورم كرده از كثرت قيام در صلاة امام محمد باقر (ع) ميفرمايد كه: چون من او را باين حال ميديدم گريه از خود دفع نميتوانستم كردن ميگريستم بواسطه ترحم بر او و در حال تفكر بعد از زمانى ملتفت جانب من ميشد و ميفرمود كه: اى پسرك من بده بمن بعضى از آن صحف كه در عبادت على بن ابى طالب (ع) مثبت است، من مى‌آوردم و بوى ميدادم، اندكى از آن ميخواند بعد از آن آن را از دست ميگذاشت بحزن و اندوه بسيار و ميفرمود كه: كيست كه قوت بر عبادت على بن ابى طالب (ع) داشته باشد