٣- و امام صادق ٧ فرمود: بر ما گسترده مى‌شود و ما مى‌دانيم، بر ما بسته مى‌شود و ما نمى‌دانيم و امام زاييده مى‌شود و مى‌زايد و سالم مى‌شود و مريض مى‌گردد و مى‌خورد و مى‌آشامد و بول و غائط مى‌كند و شاد مى‌شود و غمگين مى‌گردد و مى‌خندد و مى‌گريد و مى‌ميرد و دفن مى‌شود و بر او افزوده مى‌شود، پس مى‌داند و راهنمايى به او با دو چيز است: علم و استجابت دعا، و هر چه از حوادث پيش از وقوع آن خبر دهد به سبب عهدى معلوم از جانب پيامبر خدا ٦ است كه آن را از پدرانش به ارث برده است.

و اين از عهدى است كه توسط جبرئيل از سوى خداوند داناى غيب‌ها به پيامبر ٦ رسيده است. همه امامان يازده‌گانه پس از پيامبر (كه از دنيا رفته‌اند) كشته شده‌اند، برخى از آنها با شمشير كشته شده‌اند مانند: امير المؤمنين و حسين ٧ و بقيّه در اثر زهر كشته شده‌اند و اين كار واقعا و از روى صحّت به آنان اتفاق افتاده است و آنچنان نيست كه غلات و مفوّضه كه خدا لعنتشان كند، گفته‌اند، آنها مى‌گويند: ائمه در واقع كشته نشده‌اند بلكه كار آنان بر مردم اشتباه شده است و دروغ مى‌گويند، كار هيچ يك از پيامبران و حجّتهاى الهى بر مردم مشتبه نشده جز كار عيسى بن مريم كه از زمين به صورت زنده به آسمان‌ها برده شد و روح او به او برگشت و اين است سخن خداوند: «هنگامى كه خداوند گفت: اى عيسى، همانا من تو را بر خواهم گرفت و تو را به سوى خودم بالا خواهم برد.»[١] و نيز در حكايت از آنچه عيسى در روز قيامت خواهد گفت، چنين مى‌فرمايد: «و تو (خدايا) بر آنان گواه بودى تا وقتى كه من زنده بودم و چون مرا برگرفتى تو خودت مراقب آنان بودى و تو بر همه چيز گواهى.»[٢] آنان كه در حقّ ائمه از حدّ تجاوز كرده‌اند مى‌گويند: اگر جايز است كه كار عيسى مردم را به اشتباه اندازد، چرا كار ائمه چنين نباشد؟ چيزى كه بايد به آنان گفت اين است كه عيسى بدون پدر متولد شده، پس چرا جايز نيست كه ائمه نيز بدون پدر متولّد شده باشند؟ آنان در اظهار مذهب خود در اين باره جسارت نمى‌كنند- خدا لعنتشان كند- و هر گاه جايز باشد كه تمام پيامبر ان و حجّتهاى الهى از پدران و مادران متولد شده باشند و در ميان آنان فقط عيسى بدون پدر زاده شده، جايز است كه كار او بر مردم مشتبه شود و كار پيامبران ديگر و حجّتهاى خدا مشتبه نشود، همان گونه كه او بدون پدر زاده شد ولى ديگران چنين نبودند و خداوند اراده كرده بود كه كار او را معجزه و نشانه‌اى قرار بدهد تا معلوم شود كه خداوند بر هر چيزى تواناست.

[١] سوره آل عمران، آيه ٥٥.

[٢] سوره مائده، آيه ١١٧.