ترجمه خصال شيخ صدوق - جعفري، يعقوب - الصفحة ٩٣ - آنچه در باره روز شنبه وارد شده
٩٤- ابراهيم بن ابى البلاد از كسى و او از امام صادق ٧ نقل مىكند كه فرمود: هر كس در روز جمعه يك بيت شعر بگويد، حظّ او از آن روز همان خواهد بود و پيامبر خدا ٦ فرمود: اگر پيرمردى را ديديد كه در روز جمعه سخنان جاهليت را مىگويد، به سرش بكوبيد اگر چه با يك سنگريزه باشد.
٩٥- عبد الله بن سنان از امام صادق ٧ نقل مىكند كه فرمود: هر كس در آخرين سجده نافله بعد از نماز مغرب در شب جمعه بگويد:- گر چه هر شب بگويد افضل است- «خداوندا من از تو به خاطر وجه كريمت و نام عظيمت مىخواهم كه بر محمد و آل محمد صلوات بفرستى و گناه بزرگ مرا ببخشى.» و آن را هفت مرتبه بگويد، از جاى خود بلند مىشود در حالى كه بخشيده شده است. مىگويد: امام صادق ٧ فرمود: چون شامگاه پنجشنبه و شب جمعه فرا مىرسد، فرشتگان از آسمان نازل مىشوند در حالى كه با خود قلمهايى از طلا و صحيفههايى از نقره دارند و آنها شامگاه پنجشنبه و شب جمعه تا وقتى كه خورشيد پنهان شود چيزى را نمىنويسند مگر صلوات بر پيامبر ٦. و سفر كردن و كوشش در حوائج در روز جمعه مكروه است و آن به خاطر اداى نماز مكروه است ولى پس از نماز جايز است و بركت دارد.
٩٦- ابراهيم بن عثمان خزّاز مىگويد: از امام صادق ٧ در باره سخن خداوند:
«چون نماز تمام شد در زمين منتشر شويد و فضل خدا را بجوييد[١]» پرسيدم، فرمود:
نماز در روز جمعه و منتشر شدن در روز شنبه. و باز امام صادق ٧ فرمود: واى بر مسلمانى كه در هفته، روز جمعه را براى كار دينش خالى نكند كه از او پرسيده مىشود.
آنچه در باره روز شنبه وارد شده
٩٧- حفص بن غياث از امام صادق ٧ نقل مىكند كه فرمود: هر كس سفر مىكند در روز شنبه سفر كند، اگر سنگى از كوهى در روز شنبه فرو افتد خداوند آن را به جاى خود بازگرداند.
٩٨- نعيم بن صالح از امام رضا ٧ و او از پدرانش نقل مىكند كه پيامبر خدا ٦
[١] سوره جمعه، آيه ١٠.