فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٦ - اول - نيت

امكان به ميقات برگردد و محرم شود؛ و الا در همان جايى كه هست محرم شود.

٤٦٣- در نيّت احرام نيز مانند نيّت سائر عبادات قصد وَجْه يعنى قصد وجوب يا استحباب لازم نيست؛ مگر اينكه تعيين احرام متوقف بر آن باشد.

٤٦٤- در تحقق نيّت احرام وجود داعى يعنى انگيزه كافى است، و به زبان آوردن يا از قلب گذراندن آن لازم نيست؛ بلى، مستحب است به هر لفظى كه مى‌تواند نيّت احرام را به زبان آورد، مثلًا بگويد:

«احرام مى‌بندم براى عمره تمتع جهت حجّة الإسلام واجب قربةً الى اللّه تعالى».

٤٦٥- كسى كه مى‌خواهد محرم شود، لازم است كه در حال احرام بستن عزم بر ترك محرّمات احرام داشته باشد؛ ولى اگر بعد از تحقق احرام چيزى از محرمات احرام را مرتكب شود، احرام او باطل نمى‌شود، پس در تحقق احرام، استمرار عزم بر ترك محرّمات احرام- كه يكى از مصاديق استدامة نيّت احرام است- معتبر نيست.

٤٦٦- اگر كسى فراموش كند و نداند كه در احرام، نيّت حجّ كرده است يا نيّت عمره، بنابر احتياط بايد احرام را اعاده كند؛ ولى اگر مردّد باشد كه نيّت احرامش را صحيح انجام داده است يا نه، تجديد نيّت كافى است، و لازم نيست احرام را اعاده كند.

٤٦٧- هر كدام از حجّ و عمره نيّت مستقل و احرام جداگانه دارند؛ و اگر كسى براى هر دو يك نيّت كند، بنابر احتياط واجب بايد براى دومى نيّت را تجديد نمايد.

٤٦٨- اگر كسى نيّت كند كه مانند فلان شخص- مثلًا مانند محمّد- محرم مى‌شوم، چنانچه بداند كه فلان شخص براى كدام يك از حجّ و عمره محرم شده است احرامش صحيح مى‌باشد؛ و الا احرامش باطل است.

٤٦٩- اگر بر كسى حجّ يا عمره معينى واجب باشد و در احرام چيز ديگرى نيّت كند، احرامش باطل مى‌باشد.

٤٧٠- مَدار و ملاك در اعمال، نيّت است، پس هرگاه كسى نوعى از حجّ يا عمره را نيّت كند ولى چيز ديگرى بر زبان بياورد، اعمالى كه انجام مى‌دهد صحيح است و بابت آنچه نيّت كرده است محسوب مى‌شود.