است كه قدرت بر رفتن به حجّ ندارد، مستطيع نشده است و حجّ بر او واجب نمى‌باشد، و همچنين اگر بعد از مردن شوهرش شغل يا زراعت يا صنعتى كه بتواند بعد از برگشتن از حجّ زندگى خود را اداره كند نداشته باشد، مستطيع نمى‌باشد، هرچند ارثى كه به او رسيده است براى رفتن به حجّ و برگشتن از حجّ كافى باشد.

١٨٠- زنى كه مهريّه‌اش براى مخارج حجّ كافى است و آن را از شوهر خود طلبكار است و مال ديگرى هم ندارد، اگر شوهر او توان پرداخت مهريّه‌اش را ندارد يا توان پرداخت آن را دارد ولى مطالبه آن براى زن مفسده دارد- مثلًا ممكن است باعث اختلاف و طلاق شود- مطالبه مهريّه بر آن زن لازم نيست و مستطيع نمى‌باشد؛ امّا اگر شوهرش توان پرداخت مهريّه او را دارد و مطالبه آن مفسده ندارد و شوهر نيز مخارج او را تأمين مى‌كند، واجب است مهريّه خود را مطالبه كند و به حجّ برود.

١٨١- اگر مهريّه زنى از املاك باشد و براى حجّ كفايت كند، آن زن مستطيع است، اگرچه شوهرش گرفتارى و بدهكارى داشته باشد، زيرا گرفتارى و بدهكارى شوهر مانع از استطاعت زن نمى‌شود.

١٨٢- اگر كسى در وقت ازدواج به همسر خود وعده يك حجّ بدهد، چنانچه به عنوان مهريّه باشد و در عقد ازدواج ذكر شده باشد يا در ضمن عقد خارج لازم متعهد به انجام آن شده باشد، بايد به آن عمل كند؛ ولى اگر تنها وعده باشد، وجوب عمل به آن محل اشكال است؛ هرچند احتياط در عمل كردن به آن است.

١٨٣- زنى كه مى‌تواند با كسب، مخارج خود را تأمين نمايد و مخارج سفر حجّ را نيز دارد، اگر با رفتن او به حجّ شوهرش براى مخارج خود به زحمت مى‌افتد، چنانچه به زحمت افتادن شوهرش موجب حرج براى زن نباشد، مستطيع مى‌باشد و بايد به حجّ برود، و به زحمت افتادن همسرش مانع از استطاعت او نمى‌باشد.

١٨٤- زنى كه مستطيع است و براى حجّ ثبت نام كرده و شوهر او هم مستطيع است ولى براى حجّ ثبت نام نكرده است، جائز نيست نوبت خود را به هر بهانه‌اى به شوهر خود بدهد؛ مگر اينكه خودش به تنهايى نتواند به حجّ برود؛ ولى اگر معصيت كرد