فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٥ - شرط چهارم - استطاعت مالى يا استطاعت بذلى

نمى‌شود.

و همچنين است اگر كسى قبل از استطاعت واجب مطلق فورى بر ذمّه او باشد و جمع بين آن واجب و حجّ ممكن نباشد، و بعد مستطيع شود؛ ولى اگر بعد از حصول استطاعت، واجب فورى ديگرى به ذمّه او تعلق بگيرد كه جمع بين آن واجب و حجّ ممكن نباشد- مانند إنقاذ غريق و حجّ- هر كدام كه اهمّ است، انجام آن مقدّم مى‌شود؛ و در صورتى كه حجّ مقدم نشود، چنانچه استطاعت تا سال آينده باقى بماند، حجّ بر او واجب است؛ و الّا واجب نمى‌باشد؛ مگر اينكه حجّ سابقاً بر او مستقر شده باشد، كه در اين صورت و لو متسكّعاً- بدون زاد و راحله- هم باشد، بايد حجّ را بجا آورد.

١٠٧- نذر چه بطور شرط باشد- مثلًا بگويد اگر مريض من معالجه شود براى خدا است بر من كه در روز عرفه حضرت سيّد الشهداء عليه السلام را در كربلاء زيارت كنم- و چه بطور تعليق باشد- يعنى بدون ادات شرط مثلًا بگويد مريض من معالجه شود براى خدا بر من است كه در روز عرفه حضرت سيّد الشهداء عليه السلام را در كربلاء زيارت كنم- و در هر دو صورت چه مورد نذر قبل از استطاعت حاصل شود و چه بعد از آن، اگر- نذر و انجام حجّ- منافى با هم شوند، حجّ واجب نمى‌شود.

ب- داشتن زاد و راحله سفر:

١٠٨- اشتراط زاد و راحله در استطاعت مالى، ناظر به جاهايى است كه تشرّف به حجّ از آن جاها با استفاده از وسائل نقليّه، متعارف است، مانند بلاد دور از مكّه، پس اگر كسى از بلاد دور توان پياده رفتن تا مكّه معظّمه را داشته باشد و برايش مشقّت نباشد و پياده رفتن با شأن و منزلت و شرف او منافى هم نباشد، براى او نيز داشتن زاد و راحله در استطاعت مالى شرط است؛ و اما از جاهايى كه پياده رفتن متعارف است مانند خود مكّه معظّمه و اطراف آن، كه پياده رفتن ساكنين آنها به خانه كعبه و از آنجا به عرفات متعارف است، استطاعت مالى مشروط به داشتن وسيله نقليّه نيست.

١٠٩- اگر كسى بتواند مايحتاج سفر حجّ را در منازل سفر حجّ تهيه كند، همراه بردن مايحتاج واجب نيست؛ و اگر نتواند تهيه كند، همراه بردن مايحتاج واجب است؛ و در