حجّ إفراد او صحيح است و بايد پس از تمام شدن آن حجّ إفراد يك عمره مفرده بجا آورد، و از حَجّة الإسلام كافى است؛ و اگر وقوفها را درك نكرد ولى هنوز قربانى كه فرستاده بود ذبح يا نحر نشده است، حجّ او به عمره مفرده منقلب مى‌شود، و بايد نيّت خود را به عمره مفرده برگرداند و آن را تمام كند، و بدين وسيله از احرام خارج شود، و همچنين است- بنابر احتياط واجب و مشهور- اگر قربانى او ذبح يا نحر شده باشد، و در صورتى كه حجّ از سالهاى پيش بر او واجب و مستقر بوده يا استطاعت او تا سال بعد باقى ماند، بايد در سال بعد عمره تمتع و حجّ تمتع را بجا آورد.

١٥١٩- همچنانكه در فقرات (١٥١٠ و ١٥١١) گفته شد، شخص محصور براى خروج از احرام بايد يك قربانى بدهد؛ و بنابر احتياط واجب بايد اين قربانى را توسط شخص مورد اعتمادى بفرستد و با او قرار بگذارد كه در روز و ساعت معيّن آن را به نيابت از شخص محصور و به قصد خروج او از احرام قربانى نمايد، و تعيين زمان و مكان ذبح به اين صورت است كه اگر در احرام حجّ محصور شده است، نائب بايد آن را در روز دهم ذى الحجّة و در منى‌ قربانى كند؛ و اگر در احرام عمره محصور شده است، نائب بايد آن را قبل از خروج حجّاج به عرفات در مكّه معظّمه قربانى كند.

١٥٢٠- اگر شخص محصور پيش از رسيدن قربانى به مقصد از روى ضرورت و ناچارى سر خود را بتراشد، بايد يك گوسفند به عنوان كفاره ذبح كند يا سه روز روزه بگيرد يا شش مسكين را اطعام كند، به اين صورت كه به هر كدام از آنها دو مدّ- يك و نيم كيلو گرم- طعام بدهد، و اين كفاره براى تراشيدن سر است نه براى خارج شدن از احرام.

١٥٢١- اگر كسى تصادف كند و با همان حال او را به ميقات ببرند و محرم شود، احرام او صحيح است، پس اگر بتواند اعمال را هرچند با كمك ديگران و با نائب گرفتن نسبت به اعمالى كه نيابت بردار است انجام دهد، بايد انجام دهد؛ و اگر احساس كرد نمى‌تواند، بايد به وظيفه محصور عمل كند و از احرام خارج شود؛ و اگر بتواند با همان احرام عمره مفرده بجا آورد، بنابر احتياط بايد بين وظيفه محصور و انجام عمره مفرده جمع كند، و با اين عمل از احرام خارج شده و همه محرّمات احرام بر او حلال مى‌شوند.