او صحيح مى‌شود، البته هرگاه قبل از انجام مقدارى از اعمال منى و مكّه مظّمه حالش خوب شود و بتواند آنها را انجام دهد، انجام آن مقدار به توسط نائب صحيح نمى‌باشد، بلكه بايد خودش آنها را انجام دهد، و نيز اگر پول براى قربانى نداشته باشد، عوض قربانى روزه بر عهده خودش مى‌باشد و بايد به دستورى كه در صفحه ٣٥٦ ضمن تيتر «روزه بجاى قربانى» بيان شده است عمل نمايد.

١٥١٥- آنچه راجع به شخص مصدود از اعمال منى و مكّه معظّمه يا مصدود از اعمال مكّه معظّمه به تنهايى يا مصدود از اعمال منى در روز عيد قربان يا در ايام تشريق گفته شد، و نيز آنچه راجع به وظيفه شخص مصدود نسبت به حجّ و عمره ناتمامش بيان شد، در محصور نيز جارى است؛ هرچند بين آنها فرقهايى وجود دارد كه اهمّ آنها عبارتند از:

اول: شخص مصدود بايد قربانى خود را در همان جايى كه هست ذبح كند، هرچند خارج از حرم باشد؛ ولى شخص محصور، در احرام عمره بايد آن را به مكّه معظّمه بفرستد، و در احرام حجّ بايد آن را به منى‌ بفرستد، و بايد تا زمان ذبح قربانى صبر كند، همچنانكه در فقرات (١٥١٠ و ١٥١١) بيان شد؛ و اگر در حجّ يا عمره واجب بطور كلّى از قضاء حجّ يا عمره واجب عاجز شود، بايد براى انجام آن نائب بگيرد؛ و اگر نتواند براى حجّ يا عمره نائب بگيرد، بايد براى اعمال پنجگانه مكّه نائب بگيرد.

دوم: شخص مصدود پس از آنكه قربانى و حلق يا تقصير را بر حسب وظيفه انجام داد، همه محرّمات احرام بر او حلال مى‌شوند؛ ولى شخص محصور در عمره مفرده و محصور در حجّ، پس از قربانى و حلق يا تقصير تا زمانى كه وظيفه خود را به گونه‌اى كه در فقره بعد بيان مى‌شود انجام ندهد، صيد در خارج از حرم و امور مذكور در فقره (١٣٤٦) در رابطه با زن، بر او حلال نمى‌شوند.

١٥١٦- همچنانكه گفته شد، پس از قربانى و حلق يا تقصير- به حسب وظيفه- صيد در خارج حرم و امور مذكور در فقره (١٣٤٦) در رابطه با زن، بر محصور حلال نمى‌شوند، پس اگر احرام او براى عمره واجب يا براى حجّ واجب باشد، بايد عمره يا حجّ واجب خود را قضاء كند و اگر نمى‌تواند، براى انجام آنها نائب بگيرد و تا زمانى كه عمره يا حجّ‌