واجب خود را انجام نداده است بايد ازاين دوامر اجتناب كند، هرچند اگر پيش از زمان حجّ واجب موفق به عمره مفرده شود نيز اين دوامر بر او حلال مى‌شوند و اگر در حجّ يا عمره واجب به طور كلى از قضاء آنها عاجز شود، و هم نتواند براى انجام آنها نائب بگيرد، بايد براى اعمال پنجگانه مكّه معظّمه نائب بگيرد، كه در اين صورت بنابر اقوى دو امر مذكور بر او حلال مى‌شوند.

و اگر احرام او براى حجّ مستحب يا عمره مستحب باشد، هرچند قضاء آنها واجب نيست ولى چنانچه براى قضاء آنها برگردد، زمانى صيد در خارج از حرم و امور مذكور در فقره (١٣٤٦) در رابطه با زن، بر او حلال مى‌شوند كه آن حجّ مستحب يا عمره مستحب را با بجا آوردن اعمال پنجگانه مكّه معظّمه انجام دهد؛ و اگر برنگردد، بايد براى طواف نساء و نماز آن نائب بگيرد؛ و بهتر است براى مجموع اعمال پنجگانه مكّه معظّمه نائب بگيرد، و بعد از انجام عمل نائب، دو امر مذكور بر او حلال مى‌شوند.

١٥١٧- كسى كه محصور است، اگر قربانى يا پول آن را به كسى بدهد و با او قرار بگذارد كه در وقت معينى آن را به نيابت از او قربانى كند، و پس از گذشتن آن وقت معيّن شخص محصور از احرام خارج شود و برخى از محرمات احرام را مرتكب گردد، و بعد معلوم شود كه نائب قربانى را انجام نداده است، شخص محصور گناه نكرده است و كفاره نيز بدهكار نمى‌باشد؛ ولى بنابر احتياط واجب از زمانى كه معلوم شد نائب قربانى را انجام نداده است، بايد از محرمات احرام اجتناب كند و دوباره قربانى يا پول آن را بفرستد تا به نيابت از او قربانى شود.

١٥١٨- كسى كه به سبب بيمارى محصور شده است، اگر پس از فرستادن قربانى يا پول آن حالش بهتر شود، به گونه‌اى كه بتواند به راه خود ادامه دهد، واجب است وظيفه خود را تعقيب كند، پس اگر احرام عمره تمتع بسته است، بايد به مكّه معظّمه برود و عمره و حجّ تمتع را بجا آورد؛ و اگر وقت تنگ شده است به گونه‌اى كه مى‌ترسد حجّ او فوت شود، بايد نيّت خود را به حجّ إفراد برگرداند، و در اين صورت اگر هر دو وقوف- وقوف در عرفات و مشعر الحرام- يا دست كم وقوف در مشعر الحرام را درك كند،