فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٢١ - ترك وقوف در مشعر الحرام از روى عمد يا فراموشى يا

١١١٨- در تحقق نيت وقوف در مشعر الحرام، وجود داعى و انگيزه كافى است و تلفظ كردن آن بر زبان و نيز گذراندن آن از قلب لازم نيست؛ هرچند مستحب است نيت وقوف را بر زبان جارى كنند، مثلًا كسى كه وظيفه‌اش وقوف اختيارى است در ابتداء شب دهم بگويد:

«در اين صحراء مى‌مانم از الآن تا طلوع آفتاب، در حجّ تمتع از حَجّة الإسلام قربةً الى اللّه تعالى».

١١١٩- مستحب است در زمانى كه فجر طلوع كرد نيت را تكرار نمايند.

دوم- انجام وقوف اختيارى يا اضطرارى بر حسب تكليف:

١١٢٠- جائز است حجّ گزار كمى پيش از طلوع آفتاب از مشعر الحرام به طرف منى حركت كند؛ ولى بنابر احتياط بايد طورى حركت كند كه پيش از طلوع آفتاب وارد وادى مُحَسِّر نشود؛ و اگر پيش از طلوع آفتاب وارد وادى مُحَسِّر شود گناهكار است.

١١٢١- جائز است اشخاص ضعيف و معذور مانند زنان و كودكان و پيران و بيماران و كسانى كه براى پرستارى يا راهنمايى آنان لازم است و كسانى كه از دشمن ترس دارند شب عيد مقدارى در مشعر وقوف نموده و قبل از طلوع فجر به طرف منى كوچ كنند؛ ولى احتياط واجب آن است كه پيش از نصف شب حركت نكنند؛ و اگر تا جايى كه ممكن است در مشعر الحرام بمانند و مانند ديگران وقوف را از طلوع فجر انجام دهند بهتر است.

١١٢٢- كسى كه در مشعر الحرام وقوف كرده است، احتياط آن است كه ذكر خدا را ترك نكند هرچند مختصر باشد، و بر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و آل ايشان عليهم السلام نيز صلوات بفرستد.

ترك وقوف در مشعر الحرام از روى عمد يا فراموشى يا ...:

١١٢٣- وقوف در معشر الحرام به مقدار مسمّى‌ از اركان حجّ است- همچنانكه در فقره (١١١٤) بيان شد- و اگر كسى عمداً وقوف را بطور كلّى ترك كند حجّ او باطل است.