فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٩٤ - هشتم - احكام مربوط به پايان عمره تمتع

و غسل كرد و اعمال عمره تمتع را بجا آورد و روز بعد- يعنى روز هشتم از شروع عادت- لكّه‌اى ديد و باز غسل كرد و اعمال را انجام داد و در روز يازدهم از شروع عادت خود- كه مصادف با نهم ذى الحجّة- يعنى روز عرفه- بود نيز در صحراء عرفات لكّه ديد، در اين صورت عمره‌اش صحيح است و حجّ او نيز حجّ تمتّع مى‌باشد.

١٠٥٢- اگر كسى پس از انجام عمره تمتع و خارج شدن از احرام طورى مريض شود كه قدرت انجام حجّ تمتع را نداشته باشد و بخواهند او را به وطنش برگردانند، پس اگر ممكن است بنابر احتياط بايد او را به قصد طواف نساء طواف بدهند؛ و اگر ممكن نيست، بايد نائب بگيرد كه يك طواف نساء و نماز طواف نساء به نيابت از او بجا آورد؛ و چنانچه حجّ از سالهاى پيش بر او واجب بوده يا استطاعت او تا سال بعد باقى ماند، بايد در سال بعد عمره و حجّ تمتع را بجا آورد، و عمره سال پيش كافى نيست؛ و اگر سال اول استطاعت او بوده و استطاعت او تا سال بعد باقى نماند، حجّ بر او واجب نيست؛ ولى اگر مى‌تواند در همانجا به كسى نيابت بدهد كه در همان سال به نيابت از او عمره و حجّ تمتع را بجا آورد، بنابر احتياط واجب بايد اين كار را انجام دهد.

١٠٥٣- اگر كسى بعد از اشتغال به حجّ تمتع شك كند كه عمره تمتع را بجا آورده است يا نه، نبايد به شك خود اعتناء نمايد؛ و اگر قبل از اشتغال به حجّ تمتع چنين شكّى بر او عارض شود، در اين صورت اگر براى انجام عمره تمتع وقت دارد، بايد آن را انجام دهد؛ و چنانچه وقت تنگ است- به گونه‌اى كه اگر بخواهد عمره تمتع را انجام دهد به وقوف اختيارى عرفات نمى‌رسد- بايد به دستوراتى كه در ضمن تيتر «مواجه شدن شخص محرم به احرام عمره تمتع با تنگى وقت» بيان شده است عمل نمايد.