قيل: ان وجوب مسح المساجد بالكافور مما لا خلاف فيه على الظاهر، بل نقل عليه الاجماع. گفته شده: وجوب مسح مساجد با كافور از امورى است كه اختلافى در آن نيست، بلكه اجمال بر آن نقل شده است. آنگاه به برخى مستندات روايى اين قول اشاره كرده، و سپس برهمه آنها از حيث سند يا دلالت خدشه مى‌نمايد. مثلا در خصوص موثقه عبدالرحمن من ابى عبداللّه:

قال: سالت ابا عبداللّه(ع) عن الحنوط الميت؟ فقال: اجعله فى مساجده. گفت: از ابا عبداللّه سوال كردم درباره حنوط ميت، فرمود: آن را در مساجد او قرار بدهد. وصحيحه عبداللّه بن سنان كه در آن آمده:

قلت لابى عبداللّه(ع): كيف اصنع بالحنوط؟ قال: تضع فى فمه و مسافحه وآثار السجود من وجهه ويديه و ركبيته. به ابا عبداللّه گفتم: چگونه حنوط كنم فرمود: آن را در دهان، گوشها و محل سجده در صورت، دستان و زانوهايش قرار مى‌دهى. مى‌گويد:

واما الصحيحه فحالها حال الموثقه، مضافا الى اشتمالها على ما لا يلتزمون بوجوبه، وهذا موهن للظهور فى الوجوب وهذه الحجه توهن دلاله سائر الروايات مع ضعف سند بعضها. اما صحيحه، پس حال آن مانند موثقه است، علاوه بر اينكه مشتمل است بر چيزهايى كه هرگز ملتزم به وجوب آنها نمى‌گردند و همين مطلب باعث ايجاد وهن در ظهور »اين صحيحه است« در وجوب. و همين جهت باعث ضعيف

(٣٣)همان، ج١، ص١٤٠و١٤١.