ولولا الاجماع المدعى، لكان اثبات وجوبه مشكلا، لعدم ظهور الاخبار الوارده فى وجوبه. اگر نبود اجماع ادعا شده، اثبات وجوب آن مشكل مى‌بود، به خاطر آن كه اخبار وارده، ظهور در وجوب آن ندارد. بلكه پا را فراتر از آن گذاشته و آن اخبار را دليل بر عدم وجوب بر مى‌شمارد. لازم به ذكر است يكى از اين اخبار مرسله اى است نبوى كه شهيد در ذكرى روايت كرده و در آن پيامبر اكرم(ص) طريقه نمازگزاردن را به شخصى مى‌آموزند اما اينكه اين خبر شاهد بر عدم وجوب طمانينه است را مولف اينطور بيان مى‌دارد كه در دستور انجام ركوع و سجود، پيامبر متعره ض رعايت طمانينه در آنها شدند چنانكه فرمودند: (ثم اركع حتى تطمئن راكعا... ثم اسجد حتى تطمئن ساجدا...) اما در هنگام بيان سر فرو آوردن از ركوع متعرض آن نشدند و تنها فرمودند:

(ثم ارفع حتى تعدل قائما)، در حاليكه اين با وجود آن كه حضرت در مقام بيان حكم هستند موهن قول به وجوب طمانينه است. (٣٩)

ز - حكم ظرف بزرگى كه در حال جوشيدن قطرهاى خون در آن بريزيد: (٤٠)

در مساله دو قول وجود دارد كه مشهور فقها حكم به نجاست مى‌كنند. در قبال آن قول

(٣٨)جامع المدارك، ج١، ص٣٦٦.
(٣٩)توضيح و ترجمه اى است از بيان مولف در ج١٢، ص٣٦٦.
(٤٠)جامع المدارك، ج٥، ص ١٧٤و١٧٥.