اما از نظر فقهى مى‌توان گفت: تمام فقيهان مفهوم حبس را در تعريف وقف به كار گرفته اند. از باب نمونه: شيخ طوسى، وقف را حبس مال وقفى و رها كردن منافع آن دانسته و مى‌نويسد:

تحبيس الاصل وتبسيل المنفعه. (١٤)

علامه حلى به جاى (تبسيل المنفعه)، (اطلاق المنفعه) آورده و در تعريف وقف نوشته است:

الوقف عقدء يفيد تحبيس الاصل واطلاق المنفعه. (١٥)

برخى از فقهاى معاصر به جاى اطلاق المنفعه، تسبيل الثمره آورده است:

هو تحبيس الاصل وتبسيل الثمره. (١٦)

آيه اللّه خوانسارى در مقام تعريف، جمع ميان هر دو تعريف كرده و نوشته است:

حقيقه الوقف تحبيس الاصل وتبسيل المنفعه او الثمره. (١٧)

از اين عبارات استفاده مى‌شود حقيقت وقف حبس است و اما در مورد معناى حبس اختلاف است:

الف ـ برخى بر اين باورند كه حبس ممنوعيت از تصرف است. محقق اصفهانى اين معنا را به صاحب جواهر نسبت داده مى‌نويسد:

والمراد بالحبس اما هو الممنوعيه عن التصرفات كما هو ظاهر الجواهر...

(١٣)ابن فارس، معجم مقايس اللغه، ج،٦، ص١٣٥٩، مركز النشر.
(١٤)شيخ طوسى، مبسوط، ج٣، ص٢٨٦١.
(١٥)علامه حلى، قواعد در ضمن جامع المقاصد، ج٩، ص٧، موسسه آل البيت (ع).
(١٦)آيه اللّه حكيم، منهاج الصالحين، ج٢، ص،٢٣٧. همين تعريف را آيه اللّه خويى و شهيد صدر نيز پذيرفته‌اند.
(١٧)آيه اللّه خوانسارى، جامع المدارك، ج٤، ص٢، اسماعيليان.