ظواهر آنها تمسك نمود. و گويى مولف در حال تقويت قول نخست است. اما پس از ذكر اين اقوال به بيان اشكالى كه به نحو كلى به اين بحث شده مى‌پردازد كه تكليف كفار به قضاء وقتى ندارد، چون قبل از اسلام عبادتى از او پذيرفته نيست و بعد از اسلام نيز (الاسلام يجب ما قبله). و در جواب اين اشكال مى‌گويد:

ان الكافر فى الوقت مكلف بالاداء، وبالقضاء خارج الوقت مع تركه الاداء، وصحه القضاء خارج الوقت مشروطه بالاسلام فى الوقت وهو قادر عليه. كافر، در وقت، مكلف به اداء است، و در خارج وقت مكلف است به قضاء چرا كه اداء را ترك نموده است. و صحيح بودن قضاء در خارج وقت مشروط است به اسلام در وقت در حاليكه او قادر بر اين اسلام بوده است.

ج- ركن بودن دو سجده: (٤٤)

در خصوص ركن بودن دو سجده نماز، اين اشكال مطرح بوده است كه اگر دو سجده ركن باشد پس بايد با ترك يك سجده نيز نماز باطل شود، چون با انتفاء جزء، كل نيز منتفى مى‌شود. مولف نيز اين اشكال را مطرح نموده و در مقام پاسخ گويى و رفع ابهامات آن ابراز مى‌دارد:

وقد يجاب عنه: بان اركان الصلاه عباره عن الاجزاء التى تكون عمده فى هذه الحقيقه بحيث يكون قوامها بها، و معنى زياده الركن زياده شى غير واجب ولا مستحب مجانس لاحد تلك الاجزاء، و حينئذلو فرضنا ان السجدتين كانتا بحيث يصلح كل واحده منهما لان يكون عمادا لتلك الحقيقه، فاللازم انه لو وجدت واحده و تركت اخرى سهوا تقوم الحقيقه بالواحده

(٤٤)همان، ج١، ص٣٧٠٣.