ايشان براى رد كسانى كه به سخنى در مقنعه تمسك جسته اند تا ثابت كنند مفيد قائل به وجوب عينى نماز جمعه است، به مشى عملى مفيد توجه نشان مى‌دهد شبيه به چيزى كه از ايشان نسبت به صدوق گذشت(و ما از آن تحت (عنوان قاعده توجه به مشى عملى فقيه براى درك فتواى او) ياد كرديم.) (٢٣)

در اين زمينه مى‌گويد:

شيخ مفيد رحمه اللّه كه در زمان خود در نهايت شهرت و اعتبار بوده در مجالس و محافل با علماى اهل سنت و اكابر ايشان در امامت و غيرآن گفتگو مى‌كرده و ايشان را الزامهاى بليغ مى‌داد. و اثبات حقيت مذهب اماميه مى‌نموده و نزد سلاطين آل بويه كه مايل به تشيع بوده اند نهايت عزت و احترام داشته... چه تقيه ضرور بوده او را در اقامت نماز جمعه كه در ميان اهل سنت شايع و متعارف است و نهايت مواظبت بر آن مى‌كنند؟ و بر تقديرى كه تقيه بوده و ظاهرا نمى‌توانسته بكند چگونه تجويز توان كرد كه با آن همه خواص و اصحاب و تلامذه مانند شيخ فقيه محمد بن حسن بن حمزه كه خليفه او بوده و شيخ طائفه و سيد جليل سيد مرتضى و سيد بزرگوار سيد رضى الدين و شيخ نجاشى و سلار بن عبدالعزيز ديلمى و امثال ايشان نمى‌توانستند كه خفى ه نيز با چهار كس از ايشان اقامت اين نماز تواند كرد؟ و اگر مى‌كرد چگونه بر شيخ و امثال او تمام ض‌نهان مانده و هيچ كس نقل نكرده آن را و خلاف آن را دعوى نموده اند. (٢٤)

ج) آيه اللّه سيد احمد خوانسارى،

از ايشان سخنى در اين باب بدست نيامد.

(٢٣)مشارق الشموس، ص‌خ٢٢ .
(٢٤)رسائل آقا جمال خوانسارى، ص ٥٢٦ .