مراجعات ايشان به تهذيب، بيشتر از زاويه اخذ روايت انجام گرفته است تا اخذ فتوى تنها در مواردى اندك تعابيرى را بكار برده است كه دست كم ثابت مى‌كند وى كلماتى از شيخ كه در مواردى به دنبال نقل روايت به چشم مى‌خورند را حاكى از فتواى او تلقى كرده است. تعابيرى از قبيل:(الظاهر من كلام التهذيب (٢٦))، (ما يفهم ظاهرا من التهذيب (٢٧)) و( عباره التهذيب مشعره (٢٨)).

ب) آقا جمال خوانسارى،

وى اين ديدگاه را مطرح مى‌كند كه عادت شيخ در موارد مخالف بودن با راى مفيد آن بوده كه بعد از ذكر احاديث دال بر كلام مفيد متعرض تاويل يا تخصيص شود و آنجا كه متعرض نشود ظهور در موافقت دارد. (٢٩)

ايشان در صفحاتى بعد اين قاعده را به صورت فراگير- و براى همه موارد -نمى‌پسندد(كه در بحث حدود و ضوابط برگرفتن فتوا از تهذيب توضيح داده خواهد شد).

ج) آيه اللّه سيد احمد خوانسارى،

ايشان نيز در اين زمينه شانى همسان با شان آقا حسين خوانسارى دارد يعنى بيشتر به بعد روايتگرى تهذيب توجه نشان داده است مراجعه به جامع المدارك به وضوح اين موضوع را آشكار مى‌كند.

(٢٦)مشارق الشموس، ص١٣٧ .
(٢٧)همان، ص١٤٩ .
(٢٨)همان، ص١٧٦ .
(٢٩)رسائل آقا جمال خوانسارى، ص ٥٢٠ .