وقد يستدل بصحيحه ابن محبوب عن الرضا(ع): انه كتب اليه يساله عن الجص، يوقد عليه بالعذره وعظام الموتى، يجصص به المسجد، ايسجد عليه؟ فكتب اليه: (ان الماء والنار قد طهراه). حيث يظهر منها ان المنع من السجود على النجس من الامور المسلمه المفروغ عنها. (١٥)

چه بسا بر اين مطلب به صحيحه ابن محبوب از حضرت رضا(ع) استدلال شود، كه او به ايشان نامه نوشت و درمورد گچ كه با عذره و استخوان مردگان پخته شده است و مسجد با آن گچكارى مى‌شود سوال نمود كه آيا مى‌توان بر آن سجده نمود؟ حضرت در جواب نوشت: (آب و آتش آن را پاك نموده اند.) چنان كه مى‌بينيم از اين حديث بر مى‌آيد كه سجده بر نجس از امور مسلم وقطعى مفروغ عنه بوده است. تا اينجا قاعده دلالت صحيحه مزبور بر حكم به وجوب اجتناب از نجس در محل سجده، تمام مى‌نمايد ولى مولف در آن خدشه كرده و مى‌افزايد:

وفيه اشكال من جهه ان هذه الصحيحه بظاهرها غير معمول بها، ولعل المراد منها رفع الاستقذار العونى، فلعل المراد بالعذره عذره الحيوان الماكول اللحم، لعدم معهوديه الايقاد بغيرها، والمراد: بعظام الموتى عظام الحيوانات بعد يبوستها وانفصالها عن الجلد واللحم، فكيف تحمل على صورتها النجاسه المعهوده بين المتشرعه، ولا اقل من الاجمال. (١٦)

در اين استدلال اشكال است از آن جهت كه ظاهر اين صحيحه مورد عمل واقع نمى‌شود، و چه بسامراد از آن برطرف شدن استقذار عرفى باشد، و شايد منظور از عذره، عذره حيوان حلال گوشت باشد، زيرا آتش افروزى به

(١٥)همان، ج١، ص،٢٩٢و٢٩٣.
(١٦)همان.