قرات فى كتاب عبداللّه بن محمد الى ابى الحسن(ع): جعلت فداك روى زراره عن ابى جعفر و ابى عبداللّه(ع) فى الخمر يصيب ثوب الرجل؟ انهما قالا: لاباس بان يصلى فيه، انما حرم شربها، و روى غير زراره عن ابى عبداللّه(ع) انه قال: اذا اصاب ثوبك خمر او نبيذ يعنى المسكر فاغسله ان عرفت موضعه وان لم تعرف موضعه فاغسله كله، وان صليت فيه فاعد صلاتك، فاعلمنى ما آخذ به؟ فوقع بخطه(ع) وقراته: خذ بقول ابى عبداللّه(ع). (١٨)

چه بسا اخبار دلالت كننده بر طهارت حمل بر تقيه مى‌شوند، و بر اين مطلب مناقشه شده به اينكه- بنابر نقل مشهور- ميان عامه نجاست است... و چه بسا اخبار دلالت كننده بر نجاست مقدم داشته مى‌شوند به خاطر صحيحه على بن مهزيار كه اسناد داده است به سهل بن زياد كه گفت: در كتاب عبداللّه بن محمد به امام ابى الحسن(ع) خواندم كه «نوشته بود»:

فدايت گردم، زراره از ابا جعفر و ابا عبداللّه(ع) در مورد خمر كه بر لباس شخص اصابت كند روايت نموده كه آن دو بزرگوار فرمودند: (عيبى ندارد كه در آنها نماز بگذارد، چرا كه نوشيدن آن حرام شده است) و فردى غير از زراره از ابا عبداللّه(ع) روايت نموده كه فرمود: (چنان كه خمريا نبيذ مسكر به لباس تو برخورد نمود، اگر جاى آن را مى‌دانى بشويش و اگر نمى‌دانى به چه محلى برخورد كرده همه آن را بشوى و اگر در آن نماز بجاى آورده اى نمازت را اعاده نما) پس مرا آگاه نما كه كدام يك «از اين دو روايت» را اخذ نمايم؟ پس آن حضرت با خط شريفشان پاسخ گفتند كه: فرمايش ابا عبداللّه(ع) را اخذ كن.

مولف سپس اشاره به وجه دلالت اين خبر در رفع تعارض مذكور نموده و مى‌گويد:

فان ظاهرها تعين الاخذ بقول ابى عبداللّه(ع) المنفرده فهو المتبع، ولايعارضها

(١٨)همان، ج١، ص٢٠٣.