فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٦٥

حيث سند به خصوص برخى نكات علمى ارزشمندى آن را كه از لابلاى ابحاث مختلف كتاب بدست آمده به شرح ذيل عرضه مى‌كنيم:

١- به نظر مولف چنان كه يك روايت از حيث سند ضعيف باشد، اما اگر شهرت در فتوى داشته باشد ضعف سند جبران مى‌گردد بعنوان مثال:

در بحث مساحت آب كر در خصوص روايت حسن بن صالح ثورى كه از استبصار نقل شده، مى‌گويد:

وهذه الروايه من جهه السند لااشكال فى ها، من جهه اخذ الاصحاب بها. (٢٣)

از جهت سند اشكالى در اين روايت نيست، زيرا اصحاب آن را اخذ نموده اند. و يا در مساله جواز اقامه جماعت با شنيدن اذان شخصى ديگر و نياز نداشتن به اذان ديگرى، ضمن تمسك به روايت عمرو بن خالد مى‌گويد:

وعمل الاصحاب جابر لضعفها من جهه السند. عمل اصحاب جبران كننده ضعف سند اين روايت است. و نيز در بحث كيفيت تطهير از بول، روايت نشيط بن صالح را مستند حكم قرار داده، و ابراز مى‌دارد كه:

وبعد اخذ الاصحاب بالروايه، فلا مجال للاشكال من جهه السند. (٢٤)

پس از آنكه اصحاب به اين روايت عمل نموده ند براى اشكال در سند آن مجالى نمى‌ماند. لازم به ذكر است كه مولف اين را مشروط بر آن مى‌داند كه احراز شود فقها به موجب اين خبر بوده كه فتوى داده اند، و الا شهرت در فتوى جبران كننده ضعف سند نخواهد بود. چنان كه مولف در كتاب ميراث، در خصوص قرار گرفتن كليه اموال در اختيار جد و جده اى كه تنها وارث هستند، و تقسيم آن به صورت (للذكر مثل حظ الانثيين) - اگر از يك