به علاوه، حتى اگر بپذيريم كه دو روايت متحدند، جواز نماز خواندن با انداختن پارچه اى برروى تصاوير و مجسمه ها ملازم با جواز بقا و نگهدارى آنها است؛ زيرا اگر نگهدارى آنها حرام بود مى‌بايست امام (ع) به شكستن و تغيير آنها فرمان دهد و تماثيل اعم از مجسمه است.

روايت دوم: روايت محاسن از پدرش از فضاله بن ايوب و صفوان همگى از محمد بن مسلم از امام باقر(ع) كه گويد:

مردى به حضرت عرض كرد:خدايت بيامرزد! اين تصاويرى كه در خانه هاى شما مى‌بينم چيست؟

امام فرمود: «اين تصاوير براى زنان يا براى خانه هاى زنان است.» از ابن محبوب از علاء از محمدبن مسلم نظير اين روايت نقل شده است. (٥٢)

جمله «هذا للنساء» با حرمت نگهدارى تصاوير، سازگار نيست؛ زيرا اگر اين كار حرام بود امام زنان خود را از نگهدارى آنها نهى مى‌كرد؛ مگر گفته شود اين واقعه شخصى است؛ زيرا نمى‌دانيم كه تماثيل مجسمه بوده اند يا نه.

روايت سوم: روايت قرب الاسناد از عبدالله بن حسن از جدّش از على بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر (ع) كه گويد:

از امام سوءال كردم: درخانه اى تصوير پرنده يا ماهى يا نظير آنها وجود دارد واهل خانه با آن بازى مى‌كند، آيا نماز در چنين خانه اى جايز است؟ امام در پاسخ فرمود:«خير؛ مگر سرش را قطع كند يا آن را نابود سازد و اگر در چنين مكانى نماز بخواند اعاده واجب نيست. (٥٣)

(٥١)مكاسب محرمه،ج١،ص٢٨٨.
(٥٢)وسائل،ج٣،ص٥٦٤،باب٤،احكام مساكن،ح٦.
(٥٣)همان،ج٣،ص٣٢١،باب٤٥،لباس نمازگزار،ح١٨.