ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٥١ - ترجمهء خطبهء بيست و هشتم

تفسير عمومى خطبهء بيست و هشتم
تفسير عمومى خطبهء بيست و هشتم فانّ الدّنيا ادبرت و اذنت بوداع و انّ الآخرة قد اقبلت و اشرفت [ اشرقت ] باطَّلاع ( دنيا پشت گردانده و اعلام وداع مى نمايد و آخرت روى آورده و اشراف آگاهانه دارد ) مى تابد هر لحظه اى از زمان كه از آينده مى رسد و بگذشته مى خزد دنيا گامى از ما دور مى شود و بمقدار آن لحظه آدميان را وداع مى گويد
هر لحظه اى از زمان كه از آينده مى رسد و بگذشته مى خزد دنيا گامى از ما دور مى شود و بمقدار آن لحظه آدميان را وداع مى گويد جريان زمان كه لحظه به لحظه ، آن به آن ، رابطهء ما را با جهان خارجى و موجوديت خودمان متغير مى سازد . آنچه كه جريان زمان در ارتباط ما با جز خود بوجود مى آورد ، نه توقفى است و نه برگشتى بلكه گذشتن است و بس اگر همهء نيروهاى جهان هستى دست بهم بدهند و همهء انسانهائى كه در اين كرهء خاكى زندگى كرده و رهسپار زير خاك گشته‌اند و آنانكه هم اكنون در روى زمين قدم برميدارند و حتى آنانكه بعد از اين به دنيا خواهند آمد ، با جدىترين اراده بخواهند كه يك لحظه را براى كمترين مدت متوقف نمايند ، امكانپذير نخواهد بود . خداوند حكيم چه حكمت متعاليه اى در ساختمان