ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٦٠ - ١ - مقدمهء نخستين برقرار شدن ارتباط ابتدائى ميان ذهن و موضوع
در مباحث آينده مشروحاً بررسى خواهد شد .
٢ - اعتناى ابتدائى
٢ - اعتناى ابتدائى ما در همهء حالات معمولى زندگى با كانالهاى باز حواس در ميان هزاران پديدههاى ديدنى و شنيدنى بسر مى بريم ، ولى چنان نيست كه ديدگان ما هر آنچه را كه در پيرامون ما قابل ديدن است ، ببيند و آنچه را كه قابل شنيدن است ، بشنود . . . بلكه معمولا موضوعات معينى از پديدههاى قابل عبور از كانال حواس ما را بخود مشغول مى دارد . ملاك اين مشغوليت قابل اعتناء بودن موضوع است . بهمين جهت انعكاسات طبيعى محض كه با باز بودن مسير حواس و ذهن دائماً در ذهن آدمى بروز و غروب مى كنند ، شناخت ناميده نمى شوند . بلكه واقعيت شناخت از موقعى تحقق مى يابد كه موضوع مورد اعتناء بوده باشد و بنحوى بتواند حواس را براى منتقل كردن خود به ذهن جلب و آماده نمايد .
٣ - توجه
٣ - توجه اگر از راه نيروى تحريك خود موضوع و يا به تحريك هدفگيرى شخص ، موضوع مورد اعتناء به كشش و تحريك خود ادامه بدهد ، عامل توجه به آن در مغز بكار مى افتد و موضوع مورد توجه قرار مى گيرد . هر چه توجه بيك موضوع عميقتر يا گسترده تر بوده باشد ، بهمان اندازه ذهن آمادگى بيشترى براى بكار انداختن نيروهاى مغزى در بارهء موضوع مورد توجه از خود نشان مى دهد .
٤ - دو عامل محرك توجه
٤ - دو عامل محرك توجه براى اين كه موضوعى بتواند توجه ما را بخود جلب نمايد ، يكى از دو عامل محرك يا مجموع آن دو بايد بوجود بيايد . اين دو عامل محرك عبارتند از :