تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٦١ - تفسير ابيات

مى سازد واين گريه نماز او را به حد اعلاى كمال مى رساند وبه بارگاه قرب الهى رهنمونش مى گردد .
وهم چنين اگر گريه او براى مشاهدهء عظمتهاى ماوراى طبيعت است نماز او بسيار پر رونق وكامل است كه نماز براى همان وضع شده است واگر نوحه وافغانش براى رنج بدن ودرد ماتم بوده باشد وى هم نخهاى رشته را پاره كرده وهم دوك را شكسته است ( هم گريه بىفايده كرده وهم نماز باطل است ) ونيز اگر گريه اش از سوگ فرزند است نماز چنين شخصى دو جو ارزش ندارد ، زيرا روح او در گرو بىگانگان است ، پس بدون ترديد گريهء او بىحاصل ونمازش باطل خواهد بود . اصل نماز رها كردن بدن وترك خويشاوندان مى باشد . بايد آدم نمازگزار از ابراهيم خليل عليه السلام بياموزد وفرزند خود را قربانى وصول به بارگاه الهى نمايد وتن به آتش نمرودى دهد . خلاصه اين كه بايد بدانى از گريه تا به گريه فرق وتفاوت زيادى است .