تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٠ - سخت شدن كار بر قبطيان و شفاعت كردن فرعون

« وقَدْ مَكَرَ اَلَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلِلَّه اَلْمَكْرُ جَمِيعاً ١٣ : ٤٢ » [١] ( به تحقيق مردم پيش از اين تبهكاران هم مكر ورزيدند ، ولى همه مكرها از آن خداست ) .
« ومَكَرُوا مَكْراً ومَكرنا مَكْراً وهُمْ لا يَشْعُرُونَ ٢٧ : ٥٠ » [٢] ( آنان مكرى كردند وما هم مكرى كرديم در حالى كه آنان نمى دانند ) .
« ويَمْكُرُونَ ويَمْكُرُ الله والله خَيْرُ اَلْماكِرِينَ ٨ : ٣٠ » [٣] ( آنان مكر مى كنند وخدا مكر مى كند ، خداوند بهترين مكر كنندگان است ) .
آن معناى معمولى نيست كه به طور اختصار بيان كرديم ، زيرا اولًا - آن مكر وحيله پردازى كه به معناى پوشاندن حقيقت براى جلب سود ودفع ضرر است ، با در نظر گرفتن آن كه خداوند بهمه چيز دانا وتوانا است ، از روى دليل عقلى صريح وساير منابع معتبر اسلامى امكان ندارد .
ثانياً - آيات ديگرى وجود دارد كه مكرهايى را كه در قرآن به خدا اسناد داده شده است ، به خوبى توضيح مى دهد . از آن جمله « قَدْ مَكَرَ اَلَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَأَتَى الله بُنْيانَهُمْ مِنَ اَلْقَواعِدِ فَخَرَّ عَلَيْهِمُ اَلسَّقْفُ مِنْ فَوْقِهِمْ وأَتاهُمُ اَلْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ ١٦ : ٢٦ » [٤] ( پيش از اين تبهكاران هم حيله ها ومكرها ورزيده‌اند ، خداوند ساخته شده هاى آنان را از بنياد وريشه بر كند وسقف بنيان را از بالاى سرشان ريخت وعذاب از طرفى بر آنان نازل شد كه نمى دانستند ) .
مفاد اين آيه مكر منسوب به خدا را با وضوح كامل بيان مى دارد ومى گويد مقصود از حيله سازى خداوند ، علم خداوندى

[١] سوره الرعد ، آيهء ٤٢ . .
[٢] سوره النمل ، آيهء ٥٠ . .
[٣] سوره الانفال ، آيهء ٣٠ . .
[٤] سوره النحل ، آيهء ٢٦ . .