تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٩٠ - آيه

خواهد آورد .
رعاياى ترك اغلب محصولى را كه به عنوان دخل به دست آورده‌اند باز در كشتزارشان مى كارند چون مى دانند كه محصول بيشترى به آنان به وجود خواهد آورد ، آنان اندك مى خورند وبيشتر مى كارند ، زيرا در روييدن كشت شده ترديدى به خود راه نمى دهند .
به طايفه كفاشان بنگريد ، هر چه كه از وسيلهء معاششان زيادتر به دست بياورند چرم وپوست وچرم عمل شده مى خرند .
اين زمين كه وسيلهء روييدن روييدنىها است واين چرم وساير وسايل معاش بهانه وپرده‌اى است ، زيرا در هر نفس اصل روزى آدميان از خدا سرازير مى شود .
اين مواد واصول منابع معيشت وسايل دخل هستند وروزى خدا دادى بوسيله آنها به روى انسان گشوده مى شود ، دخل انسانى از هر منبعى كه سرازير شود داد وكرم را هم از آن منبع صورت مى دهد وقتى كه در زمين كه اصل كارهاست تخمى بكارى ، از هر يك صد هزارى رويد وروزى تو را تامين مى كند .
چنين فرض كنيم كه تو امروز تخمى در زمينى كه آن را سبب مى پنداشتى ، كاشتى اگر دو سه سال نرويد چه مى كنى ؟ آيا چاره‌اى جز اين دارى كه دست به لابه ونيايش به سوى خدا بلند كنى ، آن گاه دستها بر سر ميزنى وچشم اميد به خدا خيره مى كنى كه روزى تو را از جاى ديگر بدهد آيا هيچ نمى انديشى كه همين دست وسر گواه راستينند كه اصل روزى تو از خداست وهر كس كه روزى مى جويد بايد از خداوند بخواهد . تو روزى خود را از خدا بخواه نه از زيد وعمر ومستى واقعى را از خدا طلب كن نه از بنگ وشراب .
تو بىنيازى را از خدا جستجو كن از گنج ومال وبراى به دست آوردن يار وياور دل به خدا ببند نه به عمو ودايى وساير خويشاوندان ، مگر نه اين است كه روزى فرا خواهد رسيد كه از همه چيز واز همه گنج ومال وياوران درمانده خواهى گشت