تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٣١ - تفسير ابيات

پشت سر دارند . دولتى كه از دست رفته است ، كدامين نيرو را به انسان خواهد بخشيد ؟ اين دولت آينده حيات معنويست كه مانند چشمه سار متصل به منبع ابدى جوشان وخروشان خواهد بود .
تو امروز از دولتى كه به تو روى آورده است وامى به خداوند بپرداز ، تا در نتيجه صد دولت پايدار بر تو روى آورد .
امروز از آشاميدن مايعات گوارا كم كنيد ، تا فردا از حوض كوثرى كه در انتظار شما است بهره مند گرديد .
كسى كه جرعه‌اى از بادهء وفا بر خاك بريزد ، شكار دولت نمى تواند از او گريزان شود ، آن قلبى كه خدا اصلاحش كرده است خوش ومقبول واموال كسانى را كه در راه خيرات مصرف شده است بر مى گرداند .
اى مرگ واى تاراج كنندهء زندگى ، هر چه را كه از مزاياى هستى از اين سپاس گزاران گرفته‌اى به خود آنان بر گردان .
اما آن سپاس گزاران كه از نعمت عظماى جان الهى برخوردار گشته‌اند چه احتياجى دارند به آن چه كه از دست داده‌اند ؟ ما آن مردان الهى هستيم كه جامه ها وخرقه ها از بدن خود در آورديم وبدور انداختيم وآن چه را كه در راه محبوب از دست داده‌ايم باز نمى گيريم ، ما خود پاداش كردار خود را ديده‌ايم ، ديگر پس از احتياج وطمع وغرض از ما نابود شده است ، حاجتى به پاداش نداريم ، ما از آب شور وكشندهء اين دنياى فريب كار بيرون رفته به بادهء طهور خالص وحوض كوثر رسيده‌ايم .
اى دنيا ، هر بىوفايى وبازى وناز وغمزه‌اى كه با ديگران به ميان آورده‌اى ما همهء آنها را به سر خودت مى زنيم ، ما جزاى كار تو را خواهيم داد ، زيرا ما شهيد از جان گذشته‌ايم كه براى خون خواهى با تو به پيكار در آمده‌ايم .
تا بدانى كه خداوند پاك بندگانى دارد دلاور ونيرومند وحمله ور كه سبيل