تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٩٠ - تفسير ابيات
در معنى آيت وافى هدايت يا حسرة على العباد
آيه
در معنى آيت وافى هدايت يا حسرة على العباد
((٣٤٧)) شمع مرده باده رفته دلربا غوطه خورد از ننگ كژ بينى ما
((٣٤٨)) ظلت الارباح خسراً مغرماً تشتكى شكوى الى الله العمى
((٣٤٩)) حبذا ارواح اخوان ثقات مسلمات مؤمنات قانتات
((٣٥٠)) هر كسى رو سوى سو آورده اند وين عزيزان رو به بىسو كرده اند
((٣٥١)) هر كبوتر مى پرد در مذهبى وين كبوتر جانب بىجانبى هر عقابى مى پرد از جا بجا وين عقابان راست بىجايى سزا
((٣٥٢)) ما نه مرغان هوا نه خانگى دانهء ما دانهء بىدانگى
((٣٥٣)) زان فراخ آمد چنين روزىّ ما كه دريدن شد قبادوزىّ ما
آيه « يا حَسْرَةً عَلَى اَلْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِه يَسْتَهْزِؤُونَ ٣٦ : ٣٠ . » (١) ( حسرت باد بر اين بندگان كه پيامبرى به سوى آنان نمى آمد مگر اين كه به او استهزاء مى كردند ) .
« إِنَّ اَلْمُسْلِمِينَ واَلْمُسْلِماتِ واَلْمُؤْمِنِينَ واَلْمُؤْمِناتِ واَلْقانِتِينَ واَلْقانِتاتِ واَلصَّادِقِينَ واَلصَّادِقاتِ واَلصَّابِرِينَ واَلصَّابِراتِ واَلْخاشِعِينَ واَلْخاشِعاتِ واَلْمُتَصَدِّقِينَ واَلْمُتَصَدِّقاتِ واَلصَّائِمِينَ واَلصَّائِماتِ واَلْحافِظِينَ فُرُوجَهُمْ واَلْحافِظاتِ واَلذَّاكِرِينَ الله كَثِيراً واَلذَّاكِراتِ أَعَدَّ الله لَهُمْ مَغْفِرَةً وأَجْراً عَظِيماً ٣٣ : ٣٥ » (٢) ( به تحقيق خداوند براى مردان وزنان مسلمان وبا ايمان ونيايش كننده وراست گو وراست كردار وبردبار وخاشع وبخشاينده وروزه دار وحفظ كنندهء فرج وبياد آورندهء خدا مغفرت وپاداش بزرگى آماده كرده است ) .
(١) سوره يس ، آيهء ٣٠ . .
(٢) سوره الاحزاب ، آيهء ٣٥ . .