و اگر كسى صيد كرده باشد، يا با زنان مواقعه كرده باشد، و ديگر حج ناكرده، وى در نفر اول و آن روز دوم تشريق است، نرود، باستد تا نفر آخرين، و آن روز سوم است از ايام تشريق. و اگر خواهد در نفر اول برود، بگذارد تا زوال آفتاب، تا مگر كه ضرورتى باشد.

كه آنگه روا بود پيش از زوال. و اما در نفر آخرين، بعد از برآمدن آفتاب، روا بود. و امام نماز پيشين بمكه كند.

(از معتد الاماميه ص ٣٢٥)

مُنَوِّع‌

- (اصطلاح منطقى) فصل منوع و مقسم جنس است.

(از كشاف ص ١٤١٧).

مِنْه بِه لَه‌

- (اصطلاح ذوقى) يعنى من الله، بالله، لله مانند الحق بالحق للحق و در بعضى از متون اوقات من العبد للعبد آمده است كه بعد از غلبه حال و فيضان انوار معرفت بر قلب عبد تمام اشيا را من الله قائمة بالله معلومة لله مردودة الى الله مى‌بيند.

(از لمع ص ٣٣٤).

منْهَجِ اوَّل‌

- عبارت از انتشار جميع صفات و اسماء است در رتبت ذات.

مَنْهَجِ إنّى‌

- (اصطلاح فلسفى) مراد برهان انى است (رجوع به برهان ان و اسفار ج ٣ ص ١٢٤) شود.

مَنهَجِ صِدِّيقين‌

- (اصطلاح فلسفى) مراد برهان صديقين است.

(اسفار ج ٣ ص ٥) رجوع به برهان صديقان شود.

مَنْهَجُ اللِّمي‌

- (اصطلاح فلسفى) مراد برهان لمى است.

(از اسفار ج ٣ ص ١٢٤ رجوع به برهان لمى شود).

مَنيَّت‌

- خودبينى و خودخواهى است كه هر خصومت كه در دنيا افتاده است از توئى و منى است چون توئى و منى از ميان برداشتى موافقت آمد و خصومت برخاست.

(از عده ج ٩ ص ٢٦٨)

مَوات‌

- (اصطلاح فقهى) بفتح و ضم ميم در لغت آنچه را روح نباشد گويند و زمين غير عامره و يا زمينى كه مالك نداشته باشد و يا زمين بى‌سود و لم- يزرع و در شرع همان اراضى بى‌سود است كه در اثر عدم آب يا موانع ديگر مزروع نباشد و يا قابل زرع نباشد و آن يا باصالت باشد كه مسبوق بيد عمارتى نباشد كه مال امام است و يا بالعرض كه به جهتى از جهات از حيز انتفاع ساقط شده باشد كه آن هم مال امام است و به تعمير و احياء تملك توان كرد (رجوع باحياء موات و اراضى موات و كشاف ص ١٣١٧ شود).

مَواجيد

- (اصطلاح ذوقى) حالات و مقاماتى چند هست كه بطريق كشف و وجدان بر اولياء و عرفا و سالكان راه ظاهر ميشود كه آنها را مواجيد مينامند يعنى بوجدان حاصل شده است چون مواجيد جمع موجود است و موجود يافته‌