- وجود مكتفى بوجودى اطلاق ميشود كه در تماميت خود نيازى بسبب جداى از ذات خود نداشته باشد مانند نفوس سماويه كه فاعل‌اند نه منفعل و مكتفى بذاتند. (از شفا ج ٢ ص ٤٨١)

وُجودِ مُنْبَسِط

- وجود منبسط را در اصطلاح عرفا نفس رحمان ناميده‌اند.

و صدر الدين گويد اول ما صدر وجود منبسط است كه حق المخلوق هم ناميده‌اند و نور سارى در تمام موجودات است و از اين جهت روح وجود هم گويند و در هر مرتبتى بصورتى نمايان ميشود و آن را ظل و هباء و عما هم ناميده‌اند. (از اسفار ج ٣ ص ٢٢- ج ١ ص ١٩٣- شرح منظومه ١٠٥).

وُجودِ نَفْسانى‌

- مراد وجود نفس است بابا افضل گويد: و از سخن گذشته در فتح اول دانسته شد كه فروتر پايه از مراتب وجود وجود امكانيست و معنى لفظ امكان شايد بودنست و فروترى اين پايه از پوشيدگى و ناپيدائى او است و برتر از اين پايه وجود جسمانى است كه اگرچه بر جسم پوشيده است بر جز جسم كه نفس است پيداست و از اين پايه برتر و شريفتر وجود نفسانى و روحانى است در روشنى و پيدائى از آنكه وجود جسم بدو و مر او را روشن گردد و از آن برتر وجود عقلى است كه وجود نفس بعقل روشن گردد، وجود عقلى از همه مراتب برتر و شريفتر و پاينده‌تر است. (از مصنفات بابا ج ١، رساله ١ ص ٢٩).

وُجوديَّه‌

- (اصطلاح منطقى) قضيه وجوديه همان قضيه مطلقه خاصه است كه حكم در آن بوجود ايجاب يا سلب كند نه بامكان صرف (اساس الاقتباس ص ١٤١).

وُجوديَّه لادائِمَه‌

- (اصطلاح منطقى) قضيه مطلقه كه مقيد بلا دوام باشد وجودى لادائم خوانند. (از اساس الاقتباس ص ١٤١).

وُجوديَّه لاضَروريَّه‌

- (اصطلاح منطقى) قضيه مطلقه كه مقيد بلا ضرورت باشد وجودى لاضرورى خوانند. (از اساس- الاقتباس ص ١٤١).

وُجودِ خِيالى‌

- (اصطلاح عرفانى) طايفه گويند وجود بر دو قسم است وجود حقيقى و وجود خيالى، خداى وجود حقيقى دارد و عالم وجود خيالى. كه عالم نيستى است هستى نما عالم جمله بيكبار خيالى و نمايشى است و وجود خيالى و عكسى و ظلى بود.

(رجوع شود بانسان كامل نفس ص ٩)

وَجْه‌

- (اصطلاح ذوقى) وجه اعتبار ذات و جهت فياضيت حق است و اعتبار ذاتست بحسب تمام اعتبارات كه هر كجا مينگرى‌ «فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ».

مظفر كرمانى گويد:

وجه چبود، مجمع حسن بتان‌

باغ دل بستان عشق عاشقان‌

وجه او بى‌پرده چون مشرق بود.

ديده‌ها را مغنى و مغرق شود