فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٢١٧٩ - ه

اظهارات ديگر.

(رجوع شود به ملل و نحل شهرستانى ضميمه ابن حزم جلد اول ص ٩٣، ٩٤).

در مختصر الفرق بين الفرق آمده است كه هشاميه بر دو گروهند.

گروه اول منسوب است به هشام ابن الحكم الرافضى. و گروه دوم منسوب است به هشام ابن سالم جواليفى.

هشام بن الحكم گمان ميبرد كه معبودش صاحب حد و نهايت است و داراى طول و عرض و نور و رنگ و طعم و رائحه مى‌باشد و بر خلاف قول به اينكه پيامبران معصوم مى‌باشند او قائل به عصيان انبياء نسبت به خداى مى‌باشد و دليلش گرفتن فديه از امراى بدر است بر خلاف خواست خداى با وجود اينكه خدا، رسولش را بر اين كار بخشيد.

هشام بن سالم قائل به تجسيم است و گمانش بر اين است كه معبود يكتا صورتى همچو صورت انسانى دارد ولى متشكل از خون و گوشت نيست بلكه نورى است ساطع و سفيد و نيز داراى حواس پنجگانه است همانند حواس ظاهره انسانى و نيز عقيده دارد كه خداى داراى دست و پا و گوش و چشم و دهان و موى سياه است كه از آن نورى سياه ساطع است و از ساير نقاط بدن نورى سپيد.

(از مختصر فرق بين الفرق ص ٦١ ٦٢).

هُشْيارى‌

- (اصطلاح ذوقى) هشيارى مقام توحيد را گويند و استقامت سالك است و عبارت از صحو اول است، هشيار گهى شوى كه سرمست شوى.

عطار گويد: