فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٦٣٦ - ل

و براى ذاتش با لذت و عشق غيرش مقايسه نشود.

(رجوع شود به شرح حكمة الاشراق ص ٣٤٠)

الَّذي‌

- (اصطلاح ادبى) الذى و اللذان و الذين از اسماء موصوله‌اند رجوع به موصولات و اسماء موصوله شود.

لُزوم‌

- (اصطلاح فلسفى) عبارت از نحوه وجود دو امر است كه تصور وجود هر يك بدون تصور وجود ديگرى امكان نداشته باشد و قضيه لزوميه قضيه‌ايست كه ميان مقدم و تالى و شرط و مشروط آن لزوم و التزام عقلى باشد در مقابل قضيه اتفاقيه (از مصباح الانس ص ٢٦).

لُزومِ ما لَا يَلْزِم‌

- (اصطلاح ادبى) يكى از محسنات لفظى بديعى است كه التزام هم نامند و تضمين هم گويند رجوع شود به (مطول ص ٣٨٥).

لُزومِ عَقْدِ رَهْن‌

- (اصطلاح فقهى) در كليات حقوقى آمده است:

عقد رهن از طرف راهن لازم است و از طرف مرتهن جائز.

بنا بر اين مرتهن ميتواند عقد رهن را فسخ كند اگرچه راهن رضايت نداشته باشد و لكن راهن حق فسخ را بدون رضايت مرتهن ندارد.

و مقتضاى فسخ اين است كه اگر عين مرهونه نزد مرتهن باشد آن را براهن برگرداند و خوددارى از رد آن با مطالبه غير جائز و موجب ضمان است (كليات حقوقى ص ١٤٧)

لِسان‌

- (اصطلاح ذوقى) لسان يعنى زبان و در اصطلاح بيان از علم حقايق است.

و لسان دل، حقايق را بدون واسطه ميرساند و لسان علم بواسطه.

و لسان صدق عبارت از ثناء جميل باشد بر زبان خلق.

لِسانُ الحَق‌

- (اصطلاح عرفانى) لسان حق انسان كامل را گويند كه متحقق بود بمظهر اسم متكلم (لمع ص ٣٦٧، ٣٥، ٣٥٣).

شاعر گويد: