و از رسول ص سؤال كردند ازين آيت‌ «وَ لَقَدْ آتَيْناكَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيمَ»، فرمود كه: اين فاتحة الكتاب است، و هفت آيت است. آنگه آغاز كرد و گفت: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، يك آيت است، و فاتحه ميخواند، و يك يك آيت مى‌شمرد، تا بآخر هفت آيت بشمرد.

و بلند خواندن و با آواز خواندن در دو ركعت اولين نماز شام و خفتن، و در نماز بامداد واجب است.

دليلش اجماع طائفه است، و طريقه احتياط از آنكه هر كه به آواز خواند نماز وى باتفاق صحيح باشد، و اگر نخواند در صحت آن اختلاف است، پس احتياط با بلند خواندن بود.

و واجب بود آهسته خواندن در غير اين بهمين دليل كه گفته شد.

و روا نباشد در نماز فريضه سورتى خواندن كه در وى سجده واجب بود، براى آنكه در ميان نماز سجده افزون كرده باشد، و اگر نكند واجبى خلل كرده باشد، و اگر بر آنچه غير از سجده است اقتصار كند بعضى از سورت خوانده باشد، و اين روا نيست بنزد اين طائفه، چنانكه گفته شد.

و ركوع كردن واجب است، و تسبيح گفتن، و آرام گرفتن واجب است. و سر از سجود برداشتن، و آرام گرفتن، و از بعد از آن در سجده اول واجب است.

دليل برين همه اجماع اين طائفه است، و طريقه احتياط، و يقين مر برائت ذمت را، و هيچ خلافى نيست كه رسول ص همچنين كرده است، و گفته است:

«صلوا كما رأيتموني اصلى»

، نماز چنان كنيد كه مرا مى‌بينيد كه نماز مى‌كنم.

و روايت كرده‌اند كه رسول ص يكى را ديد كه نماز ميكرد و بد ميكرد، وى را فرمود بآرام گرفتن در ركوع و سجود، و سر برداشتن از ركوع و سجود. و ظاهر امر در شرع اقتضاى وجوب كند.

فاضلترين لفظى كه در ركوع گويند:

«سبحان ربى العظيم و بحمده» است، كه در سجود: «سبحان ربى الاعلى و بحمده» و روا باشد كه در ركوع و سجود گويند: «سبحان الله». و و دليل بر وجوب تسبيح در ركوع و سجود اجماع اين طائفه است، و طريقه احتياط. و هر آيتى كه ظاهر آن اقتضاى امر ميكند بتسبيح، دليل است بر وجوب تسبيح، بر آن كه عموم ظاهر مقتضى احوال ركوع و سجود باشد. و هر كه آن را از عموم ظاهر بيرون برد محتاج دليل باشد.

و اختصاص آن دو لفظ يكى بركوع و ديگرى بسجود بر وجه ندبيت است، از براى آنكه چون اين آيت آمد: «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ»»، رسول ص فرمود:

«اجعلوها فى ركوعكم»

، يعنى: اين را در ركوع گوييد! چون: «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى» آمد، فرمود:

«اجعلوها فى سجودكم»

، اين را در سجود گوييد! و امر را بر استحباب حمل كنند بدليلى.

و سجده بر هفت اعضا كه آن پيشانى‌