فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٦١٢ - فلسفه در اسلام بر چه مبنائى قرار گرفت؟

و او ميخواندند

كِنايات‌

- (اصطلاح ادبى) اسمهائى هستند كه نهاده شده‌اند براى دلالت كردن بر عدد مبهم و آنها كم، كذا، كيت، و ذيت باشند.

(از الهدايه ص ١٩٦) كنايت در فارسى عبارتند از ضمير، اسم اشاره، موصولات مبهمات و ادوات استفهام است.

(از دستورنامه ص ٣٧).

البته اينها را در قواعد عرب مبهمات نامند.

كِنايَه‌

- (اصطلاح ادبى) كنايه عبارت از لفظى است كه از آن اراده شود لازم معناى آن با جواز اراده معنى اصلى با آن يعنى هم معنى اصلى اراده شود و هم لازم آن‌

كِنايه مَحْضَه‌

- (اصطلاح بديعى) و مراد لازم معنى باشد محضا چنانكه گويند كثيرا الرماد و اراده جود و سخا نمايند يا طويل النجاد يعنى آنكه بند شمشيرش بلند است و بلندى قامت خواهند.

(از ابدع ص ٣٤٢).

و بالجمله مانند «طويل النجاد» كه كنايت از طول قامت است و انتقال از لازم بملزوم است بر خلاف مجاز كه از ملزوم بلازم است از امثله كنايت است «كثير الرماد» كه كنايه از مهماندارى است و كنايت گاه تلويح است و گاه تعريض و رمز است و گاه ايماء و اشاره است رجوع شود به (كشاف ص ١٣٨٤- ١٢٨٦- ١٢٨٢ تلخيص ص ١٧٢- ١٧٥- مطول- ص ٣٤٢).

كَنْزِ مَخْفى‌

- (اصطلاح عرفانى) كنز مخفى عبارت از هويت احديت است كه مكنون در غيب است «و هو بطن كل ما بطن» (اصطلاحات صوفيه خطى ث ٨٥٤)

كَنْعان‌

- (اصطلاح عرفانى) كنايت از جهان معنوى و عالم ملكوت است.

عطار گويد: