فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٦٣٣ - ل

لُبّ‌

- (لب بضم لام و تشديد با اصطلاح عرفانى) عقلى است كه منور بنور قدسى بود و از قشور اوهام صافى بود.

تركيبات لب مطلب، لب سخن، لب لباب.

لُبُّ اللُّب‌

- (اصطلاح عرفانى) ماده نور الهى قدسى است كه عقل بدان تأييد شود و ادراك ميكند علوم صحيحه مقاليه را (اصطلاحات شاه نعمت الله ص ٢٠- كشاف ص ١٢٨٨ دستور العلماء ج ٣ ص ١٦٧).

لباس‌

- (اصطلاح فلسفى و عرفانى) مراد از لباس و لباس تقوى ايمانست.

ابو العباس سيار گويد: «لباس الهدى للعامة و لباس الهيبة للعارفين و لباس الزينة لاهل الدنيا و لباس اللقاء للاولياء و لباس التقوى لاهل الحضور» كه فرمودند «وَ لِباسُ التَّقْوى‌ ذلِكَ خَيْرٌ».

در كلمات مشايخ است:

من النفاق ان تلبس لباس الفتيان و لا تدخل فى حمل اثقال الفتوة، در باب لباس مرقع گفته‌اند:

المرقّعه قميص الوفاء لاهل الصفاء و سربال السرور لاهل الغرور در باب لباس صوف آمده است:

الصفاء من الله انعام و اكرام و الصوف لباس الانعام عليكم بلباس الصوف تجدون حلاوة الايمان فى قلوبكم.

لِباسِ مُصَلّى‌

- اين اصطلاح فقهى است و مراد لباس نمازگزار است كه بايد طاهر باشد و از اجزاء ميته در آن نباشد باستثناء خز و سنجاب و براى مرد علاوه استعمال طلا و نقره هم ممنوع است و لباس حرير براى مردان ممنوع است.

لَبْس‌

- (اصطلاح عرفانى) لبس عبارت از صورت عنصريه است كه موجب پوشش حقايق است كه فرمود «وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ».

و اما لبس حقيقة الحقائق، صور انسانيه‌اند كه مخفى‌اند چنانكه فرمود «اوليائى تحت قبائى لا يعرفهم غيرى».