فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٢٠٨١ - و
و
- (اصطلاح ادبى) و او بطور مفرد در زبان و قواعد عرب بر چند وجه و معنى است ١- عاطفه و معنى آن مطلق جمع است مانند «فَأَنْجَيْناهُ وَ أَصْحابَ السَّفِينَةِ- وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً وَ إِبْراهِيمَ» و از سائر حروف عاطفه ممتاز است بآنكه براى مطلق جمع است و ديگر آنكه با «اما» مقترن شود مانند إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً» و ديگر اقتران به «لا» است اگر مسبوق بنفى باشد و قصد معيت از و نباشد مانند «ما قام زيد و لا عمرو» و «وَ ما أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنا زُلْفى» و اقتران بليس مانند «وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ» و مشخصات ديگر.
٢- واو استيناف مانند «لِنُبَيِّنَ لَكُمْ وَ نُقِرُّ فِي الْأَرْحامِ ما نَشاءُ» كه ما بعد خود را رفع دهد و مانند «مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِيَ لَهُ» ٣- و او حاليه كه داخل بر جمله اسميه شود مانند «جاء زيد و الشمس طالعة» ٤- و او بمعنى مع مانند «جاء البره و الجلباب» كه ما بعد خود را نصب دهد ٥- و او يكه داخل بر مضارع شود و آن را منصوب كند به تقدير ان كه آن را عطف بر اسم صريح كند مانند «وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ» ٦- و او قسم كه ما بعد خود را جر دهد مانند «وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ- وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ» ٧- و او بمعنى رب مانند «و بلدة ليس لها انيس» ٨- و او زائد مانند «حَتَّى إِذا جاؤُها وَ فُتِحَتْ أَبْوابُها» ٩- و او ثمانيه مانند «ثَلاثَةٌ رابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ، سَبْعَةٌ وَ ثامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ» ١٠- و او ضمير مذكر مانند زيدون و جز آن (از معنى ص ١٨٣- ١٨٥).
واجِب
- (اصطلاح فقهى و فلسفى) و «الواجب ما يذم تاركه شرعا لا الى بدل و يطلق على ما لا بد منه» و در مقابل حرام است. رجوع بوجوب شود.
در فلسفه- مفاهيم ذهنى را فلاسفه از