فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٩١٥ - خصوصيات رئيس مدينه كَرامت و مراتب رياستهاى آن
فلسفى) هر موجودى جز خدا ممكن بالذات است رجوع بامكان ذاتى شود.
مُمكِن مُسْتَكفى
- (اصطلاح فلسفى) موجود ممكنى كه ذاتش در قبول فيضان وجود از مبدأ فياض كافى باشد ممكن مستكفى نامند در مقابل ممكنى كه در قبول فيضان فيض از مبدأ فياض احتياج ب معدات و شرائطى داشته باشد تا معد براى قبول فيض شود از اين جهت عقول را ممكنات مستكفى مينامند و ممكنات ديگر ممكن بامكان استعدادى و غير مستكفى ميباشند.
(از شرح منظومه ص ١٧١).
مِنْ
- (اصطلاح ادبى) بكسر ميم از حروف جاره است و ما بعد خود را مجرور كند و بر چند وجه است.
١ ابتداء غايت كه اغلب است مانند «مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى» ٢ تبعيض مانند «فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى بَطْنِهِ» ٣ جنس مانند «ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ» ٤ تعليل مانند «مِمَّا قالُوا» ٥ بدل مانند «أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ» ٦ مرادف عن مانند «فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ» ٨ مرادف فى مانند «أَرُونِي ما ذا خَلَقُوا مِنَ الْأَرْضِ» و «إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ» ٩ بمعنى عند مانند «لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً» ١٠ غايت مانند «رأيته من ذلك الموضع» كه ابتداء و انتهاء غايت هر دو را رساند.
١١ توكيد مانند «ما جاءني من احد» كه زائده است و معانى ديگر.
(از مغنى ص ١٦٧- ١٦٨) و من بفتح ميم بر پنج وجه است ١ شرطيه مانند «مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ».
٢- استفهاميه مانند «وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ» و «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ» ٣ موصوله مانند «أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ» ٤ نكره موصوفه مانند «مررت بمن معجب لك- «و كفا بنا فضلا على من غيرنا حب النبى محمد ايانا» (از مغنى ص ١٧٠- تلخيص ص ٨٩)
مُنابَذَه
- رجوع به بيع منابذه شود.
مُنادى
- (اصطلاح ادبى) اسمى كه بعد از حروف ندا واقع شود منادى نامند، مانند يا عبد الله» كه عبد مناداى مضاف است.
رجوع به حروف ندا و ندا. شود و نيز رجوع به (سيوطى ص ١٨٤) شود.
مُناسخات
- (اصطلاح فقهى) و در موردى گويند كه مثلا شخصى بميرد و تركه از خود گذارد و وراثى، و يكى از آن ورثه قبل از قسمت بميرد و مسائلى در اين مورد پيش آيد.
رجوع شود به (از شرح لمعه ج ٢ ص ٢٨٠).
مُناجات
- (اصطلاح عرفانى) مناجات عبارت از مخاطبت اسرارست در مقام صفاء اذكار براى ملك جبار.