فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٩٨٣ - ن

زنى را نفقه نباشد و احكامى دارد.

النّاشِطات‌

- (اصطلاح ذوقى) شيخ اشراق به معنى نفوس انسانى گرفته است و به معنى نفوس كامله كه بدين عالم تعلق يافته‌اند و به كالبدهاى انسانى اندر آويخته‌اند كه فرمود و الناشطات نشطا (از تلويحات ص ١٧)

ناطِح‌

- (اصطلاح نجومى) و آن انور ستارگان ثلثه «اشراط» بود و نيز حمل نيز نامند.

ناطِق‌

- (اصطلاح منطقى) ناطق يعنى حيوانى كه داراى نفس دراكه باشد در مقابل صامت يعنى حيوانى كه داراى نفس دراكه و شعور نيست «و انما نعنى بالناطق شى‌ء له نفس ناطقه» (شفا ج ٢ ص ٥٠٥، ٥٠٨- تفسير ص ٢٣٠- دستور ج ٣ ص ٣٩٣).

نافِع‌

- آنچه مطلوب بالغير است نافع و آنچه مطلوب بالذات است خير ميگويند.

(شفا ج ٢ ص ٥٧٦).

نافِلَه‌

- (اصطلاح فقهى) يعنى ندب و جمع آن نوافل است و مراد نمازهاى مستحبى است، نافله رمضان بنا بر مشهور، هزار ركعت است كه در شبهاى بيست روز اول هر شبى بيست ركعت، هشت ركعت بعد از مغرب و دوازده ركعت بعد از عشا و در ده روز آخر هر شبى سى ركعت هشت ركعت بعد از مغرب و باقى را بعد از عشا و در شب نوزدهم و بيست و يكم و سوم هر شبى صد ركعت بجز ركعاتى كه بر حسب تقسيم اوليه بايد بخواند.

و نوافل شبانه يازده ركعت است رجوع به رواتب شود. و نوافل مبتدئه نمازهائى است كه شخص خود ميخواهد بخواند بحكم‌

«الصلاة قربان كل تقى»

(از شرح لمعه ج ١ ص ٤٥، ٨٢).

ناقِص‌

- (اصطلاح فلسفى و عرفانى) ناقص مقابل كامل است. وجود ناقص مقابل وجود كامل است. و ممكنات موجودات ناقص‌اند.

(دستور ج ٣ ص ٣٩٣).

«الناقص هو الذى يحتاج الى امر خارج يمده بالكمال مثل الأشياء التى فى الكون» (اسفار ج ٢ ص ٧١) رجوع شود به تام.