فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٤٢٠ - ظ% فَزَع

آنچه مربوط به شخص است يا خانواده و يا مدينه و بهر حال نيروى استنباط زيان‌آور از نافع.

(از تحصيل السعادة ص ٢١)

فَضائِلِ نَظَريَّه‌

- (اصطلاح فلسفى) فارابى در كتاب تحصيل السعادة گويد:

امورى كه اگر ملت‌ها انجام دهند سعادت دنيا و آخرت را اندر يابند، چهار است، فضائل نظريه، فضائل خلقيه، فضائل و صناعات عمليه، فضائل مكرميه.

فضائل نظريه بحث در حقايق موجودات كند و غرض نهايى آن مربوط به نظر و فكر است و از جمله تعليم و تعلم بود و اين بخش از فضائل اساس ساير فضائل است كه تا خوب از بد دانسته نشود نمى‌توان عمل خوب انجام داد نخست علم است و سپس عمل.

فَضاىِ هُويَّت‌

- (اصطلاح عرفانى) مقام ذاتست: گاهى مرغ وار در هواى فضاى هويت در طيرانست.

(از تفسير حدائق ص ٣٤٦).

فَضْل‌

- (عرفانى).

برترى و مزيت و زيادى. فضل خدا، فضل حق، تفضل الهى: آنچه بر وفق كرم اوست. نه آنچه شايستگى بندگان است.