- مراد نفس مدبره است و نفوس اسفهبديه انوار مدبره‌اند اعم از فلكى و غيره و هرگاه با قيد فلكيه «انوار اسفهبدية فلكية» گفته شود مراد نفوس مدبره فلكيه است.

(مجموعه دوم مصنفات ص ١٤٧، ١٩٦، ٢٠١) و رجوع بانوار اسفهبديه شود.

نُورِ أعْظَم‌

- مراد حق تعالى است «فيجب ان ينتهى الانوار القائمة و العارضة و البرازخ و هيآتها الى نور ليس ورائه نور و هو نور الانوار و النور المحيط و النور القيوم و النور المقدس و النور الاعظم الاعلى و هو النور القهار و هو الغنى المطلق اذ ليس ورائه شى‌ء آخر» (مجموعه دوم مصنفات ص ١٢١).

نُورِ أعْلى‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد از نور اعلى ذات حق تعالى است.

(مجموعه دوم مصنفات ص ١٧٨) رجوع بنور اعظم شود.

نُورِ أقْرَب‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد اول صادر، و نورى است كه اول ما صدر است چنانكه فرمودند «اول ما خلق الله نورى» (ش ص ٣٢١)

نُورِ اقْهَر

- (اصطلاح اشراقى) مراد ذات حق است كه اقهر انوار و اعظم و اعلاى آنها است.

نُورِ أنْقَص‌

- (اصطلاح اشراقى) هر يك از انوار در مراتب نازله انقص از نور ما فوق و انوار عاليه‌اند تا برسد به انوار مدبره انسيه و انوار حسيه ذاتيه و انوار حسيه عرضيه. (رجوع شود به مجموعه دوم مصنفات ص ١٣٢، ١٣٣).

نُورِ إلهى‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد ذات حق تعالى است «نور الهى خود روشن و چيزها بوى روشن است». (مصنفات ج ١ رساله ١ ص ٢٢).

نورِ اوَّل‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد نور اقرب و نور صادر اول است. (اسفار ج ١ ص ٤٦).

نُورِ بارِق‌

- (اصطلاح اشراقى) نور بارق نورى است كه از ناحيه نور الانوار بر دل اهل تجريد تابش كند و «اخوان التجريد يتشرق عليهم انوار و لها اصناف نور بارق يرد على اهل البدايات يلمع .. و يرد على غير هم ايضا نور بارق اعظم منه و اشبه منه بالبرق». (مجموعه دوم مصنفات ص ٢٥٣).

نُورِ بَرْزَخى‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد نورى است كه در عالم اجسام است و انوار مدبره اجساد را نيز گويند رجوع شود بانوار برزخيه. و (مجموعه دوم مصنفات ص ٢٠٧).

نُورِ تامّ‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد نور اول و اول صادر و نور اقرب است كه نسبت بانوار ديگر تام است و اتم از آن نور اعظم است و نيز هر يك از انوار طوليه نسبت بمادون خود تام و نسبت به ما فوق خود ناقص‌اند. (رجوع شود به مجموعه دوم مصنفات ص ١٧٠ و ١٩٥).