مشائيان در نظام جهان قائل به عقل اول و دوم و سوم تا دهم ميباشند شيخ اشراق همان ترتيب را در انوار ميداند لكن وى مراتب طوليه انوار را زياده برده عدد ميداند و قائل بانوار عرضيه غير متناهية العدد نيز ميباشد (رجوع باول ما خلق و صد رو مجموعه دوم مصنفات ص ١٤٠) شود.

نُورِ جَوهَرى‌

- (اصطلاح اشراقى) نور جوهرى مقابل نور عرضى است و آن نور مجرد حى فاعل قائم بذات است (از مجموعه دوم مصنفات ص ١١٩).

نُورِ حَقيقى‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد ذات حق تعالى و نور الانوار است. (اسفار ج ١ ص ١٦).

نُورِ حَىّ‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد نور جوهرى است كه نفس باشد. (از مجموعه دوم مصنفات ١١٩).

نُورِ سافِل‌

- (اصطلاح اشراقى) هر يك از انوار نسبت بما فوق و نور عالى‌تر از خود سافل‌اند «النور السافل يشاهد نور العالى و يشرق نور العالى عليه» (ش ص ٣٣٥، ٣٣٨- مجموعه دوم مصنفات ص ١٣٣، ١٣٥، ١٣٦) رجوع بانوار سافله شود.

نُورِ سانِح‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد نور اول و اقرب است و گاه مراد هم نور فائض بمادون است «ان القاهر الثانى يقبل من النور سانح من نور الانوار مرتين» (مجموعه دوم مصنفات ص ١٤٠) «فاذا تضاعفت الانوار السانحه» (مجموعه دوم مصنفات ص ١٤١ و رجوع شود به ص ١٣٨- ش ص ٤١١) و بالاخره نورى كه بواسطه اشراق نور الانوار حاصل ميشود و آن را بنام خره خوانده‌اند (ش ص ٣٤٢، ٢٨٣).

نُورِ شُعاعى‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد اضواء و انوار حسيه است. (رجوع شود به مجموعه دوم مصنفات ٢٧).

نُورِ عارِض‌

- (اصطلاح اشراقى) انوار را شيخ اشراق بر دو قسم كرده است يكى نور بالذات و غير عارض و ديگرى نور عارضى و نور عارضى را هم دو قسم كرده است آنچه در اجسام است و ديگر آنچه در مجردات است.

قسم اول مانند نور شمس و غيره. قسم دوم مانند نفوس و غيره (مجموعه دوم مصنفات ص ١٣٨- ش ص ٢٩٠).

نُورِ عَظيم‌

- (اصطلاح اشراقى) مراد نور اقرب و نور اول است كه صادر اول است.

(از مجموعه دوم مصنفات ص ١٢٨).

نُورِ فائِض‌

- (اصطلاح اشراقى) هر يك از انوار مجرده فائض بمادون خودند و نور سانح را نور فائض گويند و باعتبارى نور الانوار نيز فائض است.

(از مجموعه دوم مصنفات ص ٢٥٩) رجوع شود به نور سانح.

نُورِ قاهِرِ فَيّاض‌

- (اصطلاح اشراقى) رجوع بانوار قاهره شود.

نُورِ قائِم‌

- (اصطلاح اشراقى) نور قائم در مقابل نور عارض است و هر يك از انوار مجرده قائم بذات خودند و گاه از نور قائم انوار مجرده طوليه را خواهند،