مقصود از آثار شرعيه، كليه آن آثارى است كه بوسيله شارع بر حالت سابقه مترتب گرديده‌اند بنا بر اين آثار طبيعيه و يا آثارى كه بر حسب عرف و عادت بر آن مترتب شده و يا ميشوند بوسيله استصحاب اثبات نمى‌گردند- مثلا استصحاب حيوة غائب مفقود الاثر مقتضى آن است كه حكم بر بقاء حيوة وى شده و كليه آثارى كه شرعا بر حيوة واقعى يك شخص بار ميشود بر حيوة تنزيلى وى نيز بار شود- و فى المثل از تقسيم اموال وى بين ورثه و يا از ازدواج با زوجه‌اش خوددارى گردد ولى ديگر نمى‌توان آثار عادى و يا طبيعى حيوة واقعى را هم بر آن مترتب نموده و فى المثل بر ازدياد تجارب و يا سپيد شدن موى او كه آثار عادى و طبيعى بقاء حيوة ميباشند نيز حكم كرد.

(اصول رشاد ص ٢٦٥) رجوع به اصل شود.

در فلسفه اين اصطلاح بدين صورت بكار ميرود كه گاه اصل گويند و حقيقت موجودات را خواهند و گاه اطلاق بر هيولى شود و گاه اطلاق بر عناصر شود. (رجوع شود به مصنفات بابا افضل ج ١ رساله ٥ ص ١١ و دستور ج ١ ص ١٢٥).

اصْلُ الْهُوِيَّة

- مراد ذات حق تعالى است كه بطور جمع «اصل الهويات» هم گفته شده است.

(رسائل صدرا ص ٦٤)

اصوات‌

- (اصطلاح ادبى) اصوات يا آواها الفاظى ميباشند كه بر تحسين، شادى، رنج، بيم و اميد دلالت نمايند مانند «آفرين، به به، تبارك اللّه، خه خه، زه زه» و جز آنها (از دستورنامه ص ١٤).

اصُول‌

- (اصطلاح اصولى و ادبى) اصول جمع اصل است و در عروض اصول‌