١١- اصالت حليت كه اصل در لحوم حليت است يا حرمت. در اين مساله اختلاف است يا اصل تذكيه است يا عدم تذكيه است در هر حال بحث است و محققان گفته‌اند اصل در اشياء حليت است بحكم‌ «قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى‌ طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً» يا «الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَ طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا- الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ وَ طَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ» «يَسْئَلُونَكَ ما ذا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ‌ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ» (از قواعد شهيد ص ٨٣ و ٣٠٤- رسائل ص ٤١- قوانين ص ٢٩ و ١١- كفايه ص ٦٥).

١٢- اصالت عدم جزئيت در عبادات و معاملات (عوائد الايام ص ١١٦).

١٣- اصالت ركنية يا اصالت عدم ركنية كه مقتضى قاعده حكم به عدم ركنيت باشد مگر آنچه بدليل ركنيت او ثابت شود و مانند اجزاء وضوء و غسل و تيمم و در مشكوك الجزئيه قول محقق بنا بر جزئيت و ركنيت است بنا بر قول باشتغال، از (عوائد الايام ص ١١٧- خزائن ص ٣١).

١٤- اصالت سلامت در عقود و معاملات.

١٥- اصالت صحت از باب حمل فعل مسلم بر صحت بحكم «ضع فعل اخيك على احسنه حتى يأتيك ما يقلبك منه» (از عوائد الايام ص ٧٣). ١٦- اصالت ضمان بحكم (على اليد ما اخذت حتى تؤديه) كه اصل ضمان يد است نسبت بآنچه گرفته است (از عوائد- الايام ص ١٠٩).

١٧- اصالت طهارت كه گفته‌اند «كل الاجسام على الطهارة الا العشرة- المشهورة و كل حيوان على الطهارة الا- الكلب و الخنزير) (از قواعد شهيد ص ٢٨٦- الفقه على مذاهب الاربع ص ١٠).

١٨- اصالت عدم دليل در آنجا كه مشكوك الحكم است از لحاظ حرمت- وجوب- نجاست و طهارت.

١٩- اصالت اخذ باقل در دوران امر بين اقل و اكثر استقلالى يا ارتباطى.

٢٠- اصالت عدم تخصيص در آنجا كه شك شود كه فلان امر از مصاديق عام است يا خارج شده است در اين مسأله فروضى است (از كفايه ج ١ ص ٣٥٠) و بدين معنى اصالت عدم تقيد است. (رجوع شود به خزائن ص ٤٩).

٢١- اصالت عدم تداخل بحكم آنكه اجتماع دو علت تامه بر يك معلول محال است پس اصل عدم تداخل اسباب شرعيه است (از عوائد الايام ص ١٠٠).

٢٢- اصالت عدم ترتب اثر مگر در موردى كه علم بترتب آن باشد شرعا بجعل شارع اثر شرعى را (از عوائد الايام ص ٥٢).

٢٣- اصالت عدم تذكيه كه اصل ابتدائى در هر حيوان، مأكول اللحم بودن است مادام كه خلاف آن ثابت نشود و لكن در مقام ديگر گويند اصل عدم تذكيه است كه نتيجه آن حرمت است و تعارض اصول‌